Wikimedia Polska

Wikidane: projekt siostrzany w cieniu Wikipedii

Ada Skirło — Mon, 20 Jul 2026 15:49:00 +0000

Większość osób kojarzy Wikipedię. To jedno z najlepiej rozpoznawalnych projektów internetowych na świecie. Znacznie mniej osób wie jednak, że od ponad dekady rozwijane są Wikidane – projekt, bez którego współczesna Wikipedia wyglądałaby zupełnie inaczej. Choć pozostają w cieniu swojej słynniejszej siostry, to właśnie Wikidane są dla mnie jednym z najciekawszych projektów Wikimedia i odgrywają coraz większą rolę w świecie otwartych danych.

Młodsza siostra Wikipedii

Choć Wikipedia i Wikidane korzystają z tej samej infrastruktury Wikimedia i wspólnie realizują misję udostępniania wolnej wiedzy, ich zadania są zupełnie różne. Wikipedia opowiada historie. Znajdziemy w niej artykuły, które wyjaśniają wydarzenia, opisują ludzi i tłumaczą zjawiska. Natomiast Wikidane nie przechowują gotowych tekstów – zamiast tego zapisują pojedyncze informacje w uporządkowany sposób.

Brzmi mało ekscytująco? Być może. A jednak właśnie dzięki temu komputer potrafi zrozumieć, że Maria Skłodowska-Curie, była fizyczką i chemiczką, urodziła się w Warszawie, zdobyła dwie Nagrody Nobla i była matką Irène Joliot-Curie. Każda z tych informacji jest zapisana jako osobna relacja między elementami, a nie fragment zwykłego tekstu. To właśnie ta różnica sprawia, że Wikidane są czymś znacznie więcej niż bazą faktów. Są ogromną siecią powiązań między informacjami.

„

Wikidane są ogromną siecią powiązań między informacjami.

Jak działają Wikidane?

Weźmy za przykład zdanie:

„Maria Skłodowska-Curie urodziła się 7 listopada 1867 roku w Warszawie.”

Dla człowieka wszystko jest zrozumiałe. Dla komputera już niekoniecznie. Oczywiście współczesne modele językowe radzą sobie z interpretacją tekstu coraz lepiej, ale nadal znacznie łatwiej pracuje się z informacją, która została zapisana w jednoznaczny sposób.

W Wikidanych to samo zdanie wygląda zupełnie inaczej. Nie zapisujemy go jako ciąg wyrazów, lecz oddzielne informacje:

element: Maria Skłodowska-Curie,
właściwość: data urodzenia, wartość: 7 listopada 1867,
właściwość: miejsce urodzenia, wartość: Warszawa.

Każda z tych informacji może być później wykorzystana niezależnie od pozostałych. Dzięki temu, przy tak zbudowanej bazie danych, można bardzo łatwo odpowiedzieć na pytania, które dla zwykłego tekstu byłyby znacznie trudniejsze. Na przykład:

które noblistki urodziły się w Polsce,
którzy malarze tworzyli w Warszawie w XIX wieku,
które zabytki znajdują się w pobliżu wybranego miejsca.

Nie trzeba przeszukiwać tysięcy artykułów, wystarczy odpowiednio zadane zapytanie. I właśnie dlatego uporządkowane dane są dziś tak cenne.

Korzystamy z Wikidanych częściej, niż nam się wydaje

Choć nazwa „Wikidane” dla wielu osób brzmi obco, większość z nas korzysta z efektów tego projektu niemal codziennie. Dane z Wikidanych są wykorzystywane przez badaczy, programistów, dziennikarzy danych czy twórców aplikacji edukacyjnych. Dzięki otwartej licencji mogą być swobodnie analizowane, łączone z innymi zbiorami i wykorzystywane do tworzenia nowych narzędzi. To jeden z powodów, dla których Wikidane są dziś uznawane za ważny element ekosystemu Linked Open Data – otwartych, wzajemnie powiązanych danych. To również dlatego coraz więcej instytucji decyduje się udostępniać swoje dane właśnie tam, aby mieć możliwość włączenia własnych informacji do globalnej sieci wiedzy.

Wikidane wspomagają również projekty siostrzane Wikimedia, dobrym przykładem są infoboksy w Wikipedii. To właśnie tam znajdują się najważniejsze informacje o osobach, miejscach czy wydarzeniach. W wielu wersjach językowych Wikipedii są one automatycznie pobierane z Wikidanych. Oznacza to, że poprawienie jednej informacji może zostać wykorzystane jednocześnie w wielu artykułach i różnych językach. To jedna z największych zalet centralnego repozytorium danych.

Czy Wikidane są bardzo skomplikowane?

To chyba największy mit dotyczący tego projektu. Na pierwszy rzut oka interfejs Wikidanych może wydawać się bardzo techniczny. Zamiast długich artykułów widać listy właściwości, identyfikatory i uporządkowane dane, co sprawia, że osobom przyzwyczajonym do Wikipedii trudno od razu odnaleźć się w nowym środowisku.

Paradoks polega jednak na tym, że większość osób zaczyna swoją przygodę z Wikidanymi od bardzo prostych zmian. Dodania daty urodzenia, uzupełnienia opisu, poprawienia błędnej informacji czy połączenia dwóch istniejących elementów. Nie trzeba znać języka SPARQL, technologii Linked Open Data ani zagłębiać się w model RDF, aby zacząć edytować. Tak samo jak nie trzeba znać języka HTML, żeby napisać artykuł w Wikipedii. Oczywiście z czasem można nauczyć się znacznie więcej. Można tworzyć własne zapytania, analizować ogromne zbiory danych czy projektować modele informacji dla nowych typów elementów. Ale nie jest to warunek rozpoczęcia pracy.

Podobnie jak Wikipedia, są projektem, którego można uczyć się stopniowo. Pierwsza edycja zajmuje kilka minut. Kolejne pozwalają odkrywać coraz więcej możliwości.

„

Nie trzeba znać języka SPARQL ani zagłębiać się w model RDF, aby zacząć edytować Wikidane.

Po co udostępniać dane w Wikidanych?

Każdego dnia instytucje kultury, uczelnie, organizacje społeczne czy urzędy publikują ogromne ilości informacji, takich jak: katalogi zbiorów, bazy autorów, rejestry zabytków czy opisy wydarzeń. Problem polega na tym, że dane te często funkcjonują niezależnie od siebie. Dana osoba może występować w kilku bazach pod różnymi nazwami, a informacje o tym samym miejscu czy obiekcie bywają rozproszone między wieloma systemami. Udostępniając dane w Wikidanych, nie tworzymy kolejnej zamkniętej bazy informacji, dołączamy je do globalnej sieci wiedzy, w której mogą zostać powiązane z milionami innych danych i ponownie wykorzystane przez ludzi oraz różne narzędzia.

Na takim podejściu korzystają jednak nie tylko instytucje. Wyobraźmy sobie osobę, która chce dowiedzieć się więcej o wspomnianej już Marii Skłodowskiej-Curie. Dzięki Wikidanym może łatwo przejść od podstawowych informacji o niej do jej odkryć, Nagród Nobla, członków rodziny, miejsc związanych z jej życiem czy publikacji, a następnie trafić do artykułów Wikipedii, zdjęć w Wikimedia Commons lub innych serwisów wykorzystujących otwarte dane. Z kolei jeśli wolontariuszka uzupełni w Wikidanych brakującą informację, na przykład datę urodzenia naukowczyni albo powiąże ją z kolejną publikacją, zmiana ta może zostać wykorzystana również w innych projektach Wikimedia, w wielu wersjach językowych. Jedna poprawka wykonana w jednym miejscu może więc pomóc tysiącom czytelników.

Właśnie dlatego edytowanie Wikidanych nie polega wyłącznie na uzupełnianiu kolejnej bazy danych. To sposób na to, by wiedza była łatwiejsza do odnalezienia, lepiej powiązana z innymi informacjami i mogła służyć kolejnym użytkownikom oraz projektom.

„

Jedna poprawka wykonana w jednym miejscu może pomóc tysiącom czytelników.

Projekt, którego znaczenie stale rośnie

Wikidane prawdopodobnie nigdy nie będą tak rozpoznawalne jak Wikipedia. I być może właśnie na tym polega ich siła. Nie są projektem, który czyta się dla przyjemności, ale sprawiają, że wiedza staje się bardziej uporządkowana, łatwiejsza do odnalezienia i gotowa do ponownego wykorzystania. Dzięki temu mogą wspierać nie tylko Wikipedię, ale również badania naukowe, edukację, instytucje kultury, aplikacje wykorzystujące otwarte dane i wiele innych inicjatyw, których często nawet nie kojarzymy z ruchem Wikimedia. Im więcej wartościowych informacji zostanie udostępnionych w uporządkowany sposób, tym łatwiej będzie je odnaleźć, połączyć z innymi danymi i wykorzystać do tworzenia nowych narzędzi oraz nowych sposobów opowiadania o świecie.

Być może właśnie dlatego warto spojrzeć na Wikidane nie jak na mniej znaną siostrę Wikipedii, ale jak na fundament, na którym coraz częściej opiera się współczesny ekosystem otwartej wiedzy.

„Wikidane jako fundament, na którym coraz częściej opiera się współczesny ekosystem otwartej wiedzy.”

Artykuł Wikidane: projekt siostrzany w cieniu Wikipedii pochodzi z serwisu Wikimedia Polska.

Ankiety ewaluacyjne po wydarzeniach – czego uczy nas feedback uczestników?

Marek Lewandowski — Tue, 30 Jun 2026 16:29:23 +0000

Dlaczego po każdym z wydarzeń organizowanych przez Stowarzyszenie Wikimedia Polska jego uczestnicy dostają prośbę o wypełnienie ankiety ewaluacyjnej? Kto je czyta, jak interpretuję wykluczające się odpowiedzi i jak wyniki ankiet wpływają na kolejne wydarzenia – o tym przeczytasz w moim poniższym tekście napisanym z perspektywy organizatora wydarzeń.

Po co w ogóle wystawiać się na ocenę?

Ankiety ewaluacyjne są bardzo wygodnym narzędziem do badania satysfakcji i lepszego zrozumienia grupy docelowej. Przy dobrze zadanych pytaniach mogą być świetnym drogowskazem do tego, jak i co przygotować następnym razem.

Przyznam, że – szczególnie po pierwszych wydarzeniach organizowanych przeze mnie w Stowarzyszeniu – miałem wątpliwości co do zasadności wysłania ankiety. Myślałem bowiem, że poddaję swoją pracę w nowym środowisku ocenie, a im głębsze pytania zadawałem, tym bardziej przypominało to ekspozycję na samobiczowanie. Myślałem, że przecież nie mając doświadczenia ze społecznością wikimedian, na pewno nie przygotowuję pierwszego Źródłosłowiu w sposób, do którego zainteresowana grupa była dotąd przyzwyczajona.

Z czasem jednak zrozumiałem, że jest to całkiem sprytne – część decyzji związanych np. z wyborem miejsca następnego wydarzenia czy jego przebiegu można podeprzeć wprost wynikami ankiet, które da się łatwo przedstawić w formie tabel i opublikować, informując tym samym: takie jest Wasze życzenie. Zdejmuje to z pracowników Stowarzyszenia odpowiedzialność za wybory i wyklucza pokusę kierowania się własnymi preferencjami. Tak by było w świecie idealnym.

Czy jesteśmy zgodni?

Świat idealny nie jest. Społeczność wikimedian nie jest jednolitą grupą – nie wskazuje tych samych preferencji dotyczących terminu i lokalizacji naszych wydarzeń, przebiegu programu merytorycznego, ścieżek tematycznych czy czasu przeznaczonego na swobodne edytowanie.

Wszyscy chcielibyśmy wygodnie dojechać na miejsce wydarzenia komunikacją zbiorową i jednocześnie mieć w bezpośredniej bliskości hotelu dostęp do natury, ciszę i możliwość odpoczynku po całodniowym programie merytorycznym. Odpoczynek z kolei definiowany jest różnie – dla części z nas ważna jest możliwość spaceru w ciszy, dla części ważny jest dostęp do infrastruktury miejskiej – gastronomii, sklepu i miejsc rozrywki. Różne są też zdania dotyczące samego charakteru naszych zlotów – tego jak bardzo powinny być otwarte a w jakim stopniu wydarzenie ma mieć charakter roboczy, wewnętrzny, tematyczny lub specjalistyczny.

I choć część informacji zwrotnych, które otrzymujemy, wyklucza się, to środowisko wikimedian znane jest ze skrupulatności, szczegółowości i swobodnego wypowiadania się – te cechy widoczne są w ankietach i m.in. za nie bardzo cenimy każdy Wasz głos. A ile jest głosów?

60%

Po tegorocznym i zeszłorocznym Wzlocie na ankietę odpowiedziało ok. 60% uczestników wydarzenia

70%

Po czerwcowym Walnym wyborczym – ok. 70% uczestników

50%

Kopalnia wiedzy – 50%

To dobre statystyki, choć mogą być jeszcze lepsze!

Co robimy z informacją zwrotną?

Zwykle po wydarzeniu część zespołu pracująca nad nim ma refleksję związaną z charakterem wydarzenia oraz tym, jak wpisuje się ono w strategię Stowarzyszenia i plan roczny.

Podobnie na etapie planowania konferencji – każdorazowo przewija się temat strategii i planu, grupy docelowej i budżetu przewidzianego na organizację. Suma tych założeń daje odpowiedź w rozmiarze konferencji, programie merytorycznym, komunikowaniu o wydarzeniu, a także lokalizacji i dodatkowych atrakcjach.

Po części wydarzeń umawiamy w zespole pracowniczym spotkanie retrospektywne, podczas którego przekazujemy sobie głosy społeczności zasłyszane podczas konferencji. Wynikiem spotkania retrospektywnego jest wirtualna tablica z czterema sekcjami:

Co było dobre

Co było złe

Co wymaga zaniechania

Co wymaga kontynuacji

Przejrzysta jest ta część ankiet, w której zadajemy pytania z predefiniowaną odpowiedzią. Dużej uwagi z kolei wymagają te sekcje, w których wypowiadacie się swobodnym tekstem. Wyzwaniem jest ich analiza i wyłonienie z wypowiedzi:

sugestii dobrych praktyk,
sugestii usprawniających i ulepszających przebieg i atmosferę spotkań,
propozycji zaniechania nadmiaru czy praktyk, których nie oczekujecie.

Te sugestie są pomocne, jeśli spotykają się z założeniami danego wydarzenia wynikającymi ze strategii Stowarzyszenia i planu rocznego.

Staramy się też oddzielić od powyższych te wypowiedzi, które są wynikiem osobistych preferencji, a ich uwzględnienie nie wpłynie na dobro ogółu uczestników.

Jak wybieramy miejsce konferencji?

Wybierając miasto, sugerujemy się jego skomunikowaniem z innymi miejscami w kraju i różnorodnością – tym, aby miasta i region nie powtarzały się zbyt szybko.

Punktem wyjścia do wytypowania obiektów, w których możemy zorganizować konferencję, jest spełnienie naszych kryteriów. Są nimi:

założona maksymalna liczba uczestników – baza noclegowa i odpowiednio duże sale konferencyjne,
budżet, który w największej części pochłaniany jest przez usługi hotelowe – nie zapominamy jednak o dodatkowych kosztach, takich jak obsługa transmisji online, stypendia, koszty przejazdów czy dodatkowych atrakcji (wejścia do muzeów, przewodnicy itp.),
bliskość dworca kolejowego i możliwość komfortowego dotarcia komunikacją zbiorową,
przystosowanie obiektu do potrzeb osób ze specjalnymi potrzebami,
bliskość infrastruktury miejskiej i dodatkowych atrakcji,
wyposażenie sal konferencyjnych i stabilność łącza internetowego,
dodatkowe przestrzenie w hotelu służące integracji.

Po wytypowaniu kilku obiektów i przeanalizowaniu ofert odwiedzam je osobiście. Podczas spotkań zwracam uwagę na przestrzeń – rzeczywiste rozmiary, odległości, akustykę, a także na poziom obsługi. W porozumieniu z Dyrekcją wybieramy właściwe miejsce i wypracowujemy dogodne dla obu stron warunki, które uwzględniamy w umowie.

Ankiety będą się zmieniać

Być może zauważyliście różnicę ankiety ewaluacyjnej po tegorocznym Wzlocie względem lat poprzednich – zawarliśmy w niej pytania badawcze dotyczące komunikowania o Wzlocie, przekazywania sobie nawzajem informacji i tego, jakie działania przyciągnęłyby nowych uczestników.

Mam też pomysł, aby po niektórych wydarzeniach podzielić ankiety tak, aby dać możliwość wypowiedzenia się osobno Członkom stowarzyszenia i osobno uczestnikom wydarzenia.

Dlatego zachęcamy Was, abyście nadal tak entuzjastycznie reagowali na prośby związane z wypełnianiem ankiet po naszych wydarzeniach, za co już teraz dziękujemy.

Dajcie nam także znać, jeśli macie swoje pomysły, jak ulepszyć samą ankietę i co moglibyśmy przy jej użyciu badać.

Agnieszka Nowicka-Szopa

Koordynatorka ds. komunikacji i marketingu, Wikimedia Polska

Autorka odpowiada za publikację wpisu, opracowanie materiału graficznego.

Tekst i opracowanie graficzne: Agnieszka Nowicka-Szopa, Stowarzyszenie Wikimedia Polska · CC BY-SA 4.0

Artykuł Ankiety ewaluacyjne po wydarzeniach – czego uczy nas feedback uczestników? pochodzi z serwisu Wikimedia Polska.

Jak budujemy partnerstwa z markami

Maja Szkudlarek — Wed, 24 Jun 2026 16:58:10 +0000

Fundraising · Wikimedia Polska

Kiedy w listopadzie 2024 roku zaczęłam pracę jako koordynatorka ds. fundraisingu w Wikimedia Polska, organizacja miała już za sobą pojedyncze doświadczenia we współpracy z partnerami zewnętrznymi. Nie były one jednak jeszcze wpisane w spójną strategię. Brakowało uporządkowanego procesu i wspólnie opisanych zasad współpracy z partnerami.

To ważny punkt wyjścia, bo fundraising oparty na relacjach z dużymi markami rzadko zaczyna się od gotowej oferty. Częściej zaczyna się od porządkowania tego, co już wiemy: jakie kontakty mamy, które działania przyniosły efekty, czego zabrakło i jaką wartość naprawdę możemy zaproponować drugiej stronie.

W moim przypadku pierwszym krokiem było zrozumienie własnej organizacji.

Najpierw trzeba wiedzieć, co już się wydarzyło

Zaczęłam od analizy wcześniejszych współprac Wikimedia Polska ze światem zewnętrznym. Zbierałam informacje i dokumenty od zespołu, sprawdzałam, przy jakich projektach pojawiali się partnerzy, gdzie były doświadczenia, do których warto wrócić.

Ten etap był konieczny i nie dałoby się zacząć inaczej. W fundraisingu pamięć organizacyjna ma ogromne znaczenie. Czasem najważniejsza informacja nie znajduje się w strategii, tylko w mailu sprzed kilku miesięcy, w notatce po spotkaniu albo w doświadczeniu osoby, która prowadziła wcześniejszy projekt.

Czasem najważniejsza informacja nie znajduje się w strategii, tylko w mailu sprzed kilku miesięcy, w notatce po spotkaniu albo w doświadczeniu osoby, która prowadziła wcześniejszy projekt.

Dopiero po takim rozpoznaniu można zacząć budować coś bardziej trwałego: bazę kontaktów, sposób ich dokumentowania, zasady komunikacji i model dobierania partnerów do konkretnych działań.

Kampania 1,5% jako lekcja współpracy na bieżąco

Jednym z pierwszych obszarów, którym się zajęłam, była kampania 1,5%. Analiza wcześniejszych działań pokazała mi bardzo jasno, że samo zlecenie kampanii i odebranie jej po zakończeniu to za mało. Kluczowe jest to, co dzieje się pomiędzy: wspólne planowanie, stały kontakt z wykonawcą, bieżące sprawdzanie, czy zaplanowane działania rzeczywiście są realizowane, analiza efektów i reagowanie w trakcie kampanii.

Pod koniec 2024 roku jednym z moich pierwszych zadań był wybór agencji do kolejnej kampanii 1,5%. Zaczęłam od analizy rynku. Szukałam podmiotów, które miały doświadczenie we współpracy z organizacjami pożytku publicznego albo których sposób pracy wskazywał na duży potencjał w takim obszarze.

Ostatecznie do obsługi kampanii wybraliśmy firmę IPMB, która we współpracy z agencją Coconut przygotowała szczegółowy plan działań dopasowany do Wikimedia Polska. Ważny był nie tylko sam plan, ale też sposób pracy. W trakcie kampanii byliśmy w stałym kontakcie, analizowaliśmy jej przebieg, reagowaliśmy na efekty i wspólnie podejmowaliśmy decyzje o kolejnych krokach.

Efektem była kampania, która przyniosła wyraźny wzrost i jednocześnie pozwoliła zbudować znacznie lepiej uporządkowany proces pracy. Dla mnie było to ważne doświadczenie: profesjonalizacja fundraisingu nie polega wyłącznie na znalezieniu wykonawcy. Polega na stworzeniu takiego sposobu współpracy, w którym organizacja i partnerzy zewnętrzni działają razem, a nie obok siebie.

Partnerstwa najlepiej buduje się wokół konkretnych projektów

Równolegle analizowałam możliwości współpracy z markami przy bieżących działaniach Wikimedia Polska. Jednym z takich projektów był konkurs edycyjny „Nieznane Kobiety Wikipedii 2025″.

To był dobry punkt wyjścia do rozmów z biznesem, bo projekt miał jasny temat, społeczny sens i konkretną potrzebę: zwiększanie widoczności kobiet w Wikipedii. Dzięki temu nie zaczynałam rozmowy od ogólnego komunikatu „wesprzyjcie naszą organizację”, tylko od zaproszenia do projektu, który można było połączyć z wartościami i wcześniejszymi działaniami konkretnych marek.

Typując potencjalnych partnerów, sprawdzałam nie tylko profil firmy. Analizowałam jej wcześniejsze kampanie, działania społeczne i to, czy temat widoczności kobiet pojawiał się już w materiałach marki. Równolegle szukałam osób odpowiedzialnych za CSR, partnerstwa i projekty społeczne.

Dużo czasu zajmowało samo dotarcie do właściwego kontaktu. W dużych organizacjach różnica między ogólnym adresem mailowym a osobą, która realnie może zrozumieć temat i przekazać go dalej, bywa kluczowa. Korzystałam więc z LinkedIn, wyszukiwarek, informacji prasowych i wzmianek w mediach.

Krótka wiadomość, konkretny kontekst

Maile do marek były krótkie, spersonalizowane i zaczynały się od jasnego zaproszenia do rozmowy lub działania. Zawierały link do strony konkursu i odnosiły się do konkretnego powodu, dla którego kontaktujemy się właśnie z tą firmą.

W przypadku „Nieznanych Kobiet Wikipedii 2025″ były to na przykład wcześniejsze działania marki wokół widoczności kobiet, charakter marki, jej odbiorczynie albo wartości komunikowane publicznie. Taka personalizacja wymaga czasu, ale bez niej łatwo stworzyć wiadomość, która brzmi jak masowa wysyłka.

Krótko

Wiadomość, którą można przeczytać w 30 sekund.

Konkretnie

Link, projekt, potrzeba – bez ogólników.

Spersonalizowanie

Powód, dla którego piszesz właśnie do tej firmy.

Ważnym elementem był też follow-up. Brak odpowiedzi nie zawsze oznacza brak zainteresowania. Czasem wiadomość trafia w zły moment, czasem wymaga przekierowania, a czasem po prostu ginie w skrzynce. Ponowny kontakt, jeśli jest rzeczowy i nienachalny, jest normalną częścią pracy fundraisingowej.

Od nagród do dłuższej relacji

Wokół konkursu „Nieznane Kobiety Wikipedii 2025″ udało się nawiązać kilka wartościowych współprac. Lotte Wedel wsparł nas komunikacyjnie i partnersko, a także przekazał nagrody. Nagrody dla uczestniczek i uczestników przekazały również m.in. marka Lirene, Wydawnictwo Znak i Wydawnictwo Charaktery.

Lotte Wedel

Wsparcie komunikacyjne, nagrody, wikirezydentura w Muzeum Fabryki Czekolady

Pozostali partnerzy

Lirene · Wydawnictwo Znak · Wydawnictwo Charaktery

Najciekawsze w tej historii jest jednak to, że współpraca z Lotte Wedel nie zakończyła się na jednorazowym wsparciu konkursu. Stała się początkiem szerszej relacji, która doprowadziła do wikirezydentury w Muzeum Fabryki Czekolady. Dzięki niej możliwe było uaktualnienie i rozwinięcie treści o muzeum w Wikipedii, a sama współpraca rozwija się dalej.

Wikirezydentura

Muzeum Fabryki Czekolady Wedel – dzięki wikirezydentureie możliwe było uaktualnienie i rozwinięcie treści o muzeum w Wikipedii, a sama współpraca rozwija się dalej.

To dobry przykład tego, że partnerstwo fundraisingowe może zacząć się od konkretnego projektu, ale nie musi się na nim kończyć. Jeśli obie strony widzą sens współpracy, pojawiają się kolejne możliwości.

Nie ma jednego wzoru na każdą relację

Najważniejsza lekcja z tego etapu była dla mnie taka: w fundraisingu partnerskim trzeba mieć zasady, ale nie można działać szablonowo.

Warto dokumentować rozmowy, personalizować kontakt, robić follow-upy, dobierać partnerów do projektów i ostrożnie podchodzić do obietnic promocyjnych. To są podstawy. Ale każda marka, każda osoba kontaktowa i każda odpowiedź to osobny przypadek.

Czasem rozmowa wymaga bardziej formalnego tonu. Czasem lepiej działa prostsza, bardziej bezpośrednia komunikacja. Czasem partner od razu pyta o konkretne możliwości zaangażowania, a czasem bardziej interesuje go sens społeczny projektu. Czasem najważniejsze informacje pojawiają się nie wprost, ale między wierszami.

Dlatego baza kontaktów nie powinna być tylko listą adresów. Powinna być narzędziem budowania pamięci organizacyjnej: kto odpowiedział, w jakim tonie, czym był zainteresowany, czego potrzebował i przy jakim projekcie warto wrócić do rozmowy w przyszłości.

Partnerstwo to proces, nie jednorazowa prośba

Dziś patrzę na budowanie fundraisingu partnerskiego nie jak na serię próśb o wsparcie, ale jak na długofalowy proces tworzenia relacji między organizacją społeczną a biznesem.

W przypadku Wikimedia Polska szczególnie ważne jest to, żeby takie relacje były zgodne z misją organizacji i nie rozmywały jej wartości. Partnerstwo musi mieć sens dla obu stron, ale nie może zamieniać projektu społecznego w działanie czysto promocyjne.

Od tego właśnie zaczęłam: od porządkowania wiedzy, analizowania wcześniejszych doświadczeń, szukania właściwych partnerów, testowania komunikacji i uczenia się każdej kolejnej rozmowy. To praca, w której potrzebne są strategia i konsekwencja, ale równie ważne są uważność, elastyczność i gotowość do ciągłego uczenia się.

Jeśli Twoja firma chce wspierać wolną wiedzę, edukację, kulturę cyfrową albo konkretne projekty Wikimedia Polska, najlepszym początkiem może być rozmowa. Zapytaj o współpracę i sprawdźmy, gdzie nasze działania mogą się spotkać.

To, że jest za darmo, nie oznacza, że nic nie kosztuje.

Wspieraj Wikipedię i wolną wiedzę dostępną dla każdego.

Wspieraj Wikipedię →

Artykuł Jak budujemy partnerstwa z markami pochodzi z serwisu Wikimedia Polska.

Nowe władze Wikimedia Polska wybrane na kadencję 2026–2028

Agnieszka Nowicka-Szopa — Tue, 16 Jun 2026 17:16:02 +0000

W sobotę 13 czerwca 2026 roku, podczas Walnego Zebrania Członków towarzyszącego Zlotowi Członkowskiemu w Warszawie, społeczność Stowarzyszenia Wikimedia Polska wybrała nowy Zarząd, Komisję Rewizyjną oraz Sąd Koleżeński na kadencję 2026–2028.

Walne Zebranie udzieliło również absolutorium ustępującemu Zarządowi, Komisji Rewizyjnej oraz Sądowi Koleżeńskiemu za rok 2025, potwierdzając prawidłowe wypełnianie obowiązków przez władze Stowarzyszenia w minionym roku.

fot. Ptjackyll, Maria Weronika Kmoch / CC BY-SA 4.0

Zobacz pełną galerię na Wikimedia Commons

Zarząd

Zgodnie ze Statutem Stowarzyszenia Prezes wybierany jest przez Walne Zebranie w osobnym głosowaniu. Tomasz Wszeborowski kandydował na to stanowisko i został wybrany na kolejną kadencję. Do Zarządu zostali wybrani: Grzegorz Gogacz, Wojciech Tadeusz Mężyk, Marek Bukowski oraz Maria Weronika Kmoch. Funkcje wewnątrz Zarządu zostały rozdzielone na pierwszym posiedzeniu.

Prezes ZarząduTomasz WszeborowskiGdarin

Wiceprezeska i SekretarkaMaria Weronika KmochMaria Weronika Kmoch

Wiceprezes i SkarbnikMarek BukowskiMarcello002

Członek ZarząduGrzegorz GogaczCyfrowabiblioteka

Członek ZarząduWojciech Tadeusz MężykWTM

fot. Maria Weronika Kmoch / CC BY-SA 4.0

Komisja Rewizyjna

Komisja Rewizyjna jest organem kontrolnym Stowarzyszenia. Zgodnie ze Statutem wybierany jest pełen skład Komisji, która następnie ze swojego grona wyłania przewodniczącą lub przewodniczącego.

PrzewodniczącyMarcin Goździkiewiczmargoz

SekretarzLeszek DobrowolskiBonvol

CzłonekHenryk GrzybowskiKelvin

Sąd Koleżeński

Sąd Koleżeński rozpatruje sprawy dotyczące członków Stowarzyszenia. Podobnie jak Komisja Rewizyjna, Sąd wybierany jest w pełnym składzie, a przewodniczącą lub przewodniczącego wyłania ze swojego grona.

PrzewodniczącaMałgorzata WilkMaire

CzłonkiniMaria DrozdekGytha

CzłonekRobert Drózdrdrozd

fot. Rdrozd / CC BY-SA 4.0

fot. Rdrozd, Ptjackyll / CC BY-SA 4.0

Zobacz pełną galerię na Wikimedia Commons

Absolutorium za rok 2025

Walne Zebranie Członków udzieliło absolutorium ustępującemu Zarządowi, Komisji Rewizyjnej oraz Sądowi Koleżeńskiemu za rok 2025, potwierdzając prawidłowe wypełnianie obowiązków przez władze Stowarzyszenia w minionym roku.

Dziękujemy ustępującym członkom organów za zaangażowanie na rzecz misji Wikimedia. Nowo wybranym osobom życzymy owocnej kadencji 2026–2028.

Artykuł Nowe władze Wikimedia Polska wybrane na kadencję 2026–2028 pochodzi z serwisu Wikimedia Polska.

Wikipedia a sprawa bezpieczeństwa

Grzegorz Kopaczewski — Tue, 09 Jun 2026 13:54:31 +0000

Wikipedia jako infrastruktura krytyczna – bezpieczeństwo informacyjne w czasach dezinformacji

Bezpieczeństwo informacyjne Wikipedia 2026 ok. 8 min czytania

Po ponad dwóch dekadach mozolnej pracy nad procedurami współdziałania społeczności, mechanizmami weryfikowania i zatwierdzania informacji, po zmaganiach ze zorganizowanymi działaniami dezinformacyjnymi – Wikipedia stała się nie tylko ważną częścią infosfery, ale jednym z fundamentów jej bezpieczeństwa. W czasie wojny informacyjnej jest de facto częścią infrastruktury krytycznej.

Logo Wikipedii. Źródło: Wikimedia Commons, Nohat (concept), CC BY-SA 3.0

0+ milionów artykułów we wszystkich wersjach językowych

0+ języków, w których działa Wikipedia

0+ lat działania wolnej encyklopedii

Po 25 latach istnienia Wikipedia stała się czymś znacznie większym niż tylko internetową encyklopedią. Jest kilka powodów, dla których Wikipedia i jej projekty siostrzane mają kluczowe znaczenie dla naszego bezpieczeństwa informacyjnego.

Skala działań – zakres tematyczny i liczba edytorów

Celem Wikipedii jest zgromadzenie i udostępnienie sumy ludzkiej wiedzy. Tak postawiony cel definiuje ramę działań: musi ona być jak najszersza, dlatego Wikipedia operuje na poziomie uniwersalnym. Jest powszechna, wszechstronna, wspólna – jednocześnie narodowa i globalna. Tak ambitnego celu nie zrealizuje garstka osób.

Dlatego codziennie setki tysięcy ludzi na całym świecie, i tysiące w Polsce, pracują pro bono, żeby dostarczyć wiarygodną, rzetelną wiedzę milionom czytelników. Zaangażowanie tysięcy aktywnych wolontariuszy powoduje, że czytelnik otrzymuje zaktualizowane, zweryfikowane, zwięzłe informacje bez emocjonalnego i wartościującego przekazu. W odróżnieniu od projektów fact-checkingowych, nastawionych na pojedyncze wybrane informacje i gaszenie „pożaru dnia”, Wikipedia przez skalę, siłę i sposób działania jest nastawiona zarówno na teraz, jak i na przyszłość. Z każdą minutą nadbudowuje gmach wiedzy, do którego codziennie zaglądają miliony w milionach spraw.

Wikipedia i bezpieczeństwo informacyjne – wartość symbolu

Siła marki Wikipedii powoduje, że jest ona ważnym źródłem wiedzy dla kluczowych grup odbiorców. Wikipedyści i wikipedystki ciągłym ulepszaniem projektu, poświęceniem i społecznikowskim nastawieniem wspięli się na bardzo wysoki poziom społecznego zaufania. Dzięki temu dostarczają wiedzę i informacje nie tylko czytelnikom indywidualnym, ale i mediom. W tym medium, które być może będzie dominującym kanałem komunikacyjnym przyszłości – czyli technologii AI.

Różne siły próbują oddziaływać na przekaz podawany przez modele językowe (LLM). Najprościej radzą sobie z tym właściciele firm oferujących usługi modeli LLM. Jak łatwo przesunąć suwak sentymentu w takim kanale informacji, udowadnia sprawa Groka i przestawienie jego narracji przez inżynierów (lub właściciela) na skrajne poglądy. Prosta sprawa: przesuwamy suwak i oto narrator, który sprawiał wrażenie rozsądnego rozmówcy, po chwili deklaruje się jako MechaHitler, obraża ludzi i wzywa do rozwiązania problemów metodami z III Rzeszy. Tu zmiana narracji była radykalna, dlatego łatwa do zauważenia. Co jednak w przypadku, gdy bardziej rozsądny właściciel/operator LLM-a będzie stopniowo, subtelnie zmieniał położenie suwaka sentymentu? Czy po pięciu-dziesięciu latach zauważymy, że większość użytkowników mówi językiem i poglądami właściciela usługi? Czy tak wsiąkniemy w treści tego języka, że uznamy je za oczywiste?

Warto wiedzieć Drugi sposób oddziaływania na LLM-y to sączenie im treści, które wpłyną na jego przekaz. Polega to na tworzeniu setek tysięcy, milionów artykułów, stron www, publikacji, w których udając bezstronność subtelnie wykładamy jeden punkt widzenia. Wymaga to ogromnych nakładów finansowych, technologicznych, ludzkich i oczywiście czasu. Potrzeba zaangażowania tysięcy pracowników, żołnierskiej dyscypliny i żelaznej kontroli. Na taką formę działania mogą sobie pozwolić nieliczni gracze. Wiemy, że taką metodę stosuje państwo rosyjskie.

Dawny budynek Agencji Badań Internetowych, nazywany rosyjską fabryką trolli, przy ulicy Sawuszkina w Sankt Petersburgu w Rosji. Źródło: Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Wikipedia wpływa na LLM-y na podobnej zasadzie – poprzez miliony artykułów. Ale jakże odmienny jest punkt wyjścia, cel i metody działania. Wikipedyści to społeczność zróżnicowana pod każdym względem – politycznym, klasowym, narodowym, płciowym, zawodowym – a nie dobrani przez tajne służby kandydaci o „właściwych poglądach”.

Wikipedyści dążą do przekazania sumy ludzkiej wiedzy. Celem nie jest przekonywanie czytelników do danych poglądów. To nie służbiści jednego reżimu, którym płaci się za celowe wprowadzanie w błąd, ale pracujący pro bono i wspólnie ludzie, którzy kierują się zasadą konsensusu i neutralności. Ich praca jest zorganizowana w transparentny proces. Każdy może sprawdzić, co i kiedy dany Wikipedysta zrobił, kogo poprawił, kto poprawił jego, na jakie źródła się powołał. Ba! Każdy może sam zacząć edytować i poprawiać innych. To sprawia, że Wikipedia jest nie tylko jednym z zaufanych źródeł, ale jest niezbędna dla wiarygodności informacji przekazywanej przez nowe media. Infosfera przyszłości będzie bezpieczniejsza z Wikipedią.

Serwerownia Wikimedia Foundation. Źródło: Wikimedia Commons, Victorgrigas, CC BY-SA 3.0

Niezależność od mechanizmów rynkowych

Wikipedia działa na zasadach non-profit. Nie zabiega o interes akcjonariuszy, bo nie ma akcjonariuszy. Jest wolna od reklam – jednym słowem niezależna od nacisku ekonomicznego. Rzecz jasna utrzymanie modelu działania i infrastruktury kosztuje, i to sporo, ale hojne serca darczyńców są dowodem na to, że nie tylko tak się da, ale właśnie tak należy to robić. Darczyńcy nie uzależniają wpłat od właściwego politycznie przekazu, a czytelnicy mają pewność, że nie są profilowani i ich uwagą nie steruje algorytm, który chce im coś sprzedać.

Wikipedia jest wolna od kaprysów i poglądów właściciela, nacisków politycznych i ekonomicznych. I taka właśnie powinna być infrastruktura wiedzy – i każda inna infrastruktura. To warunek bezpieczeństwa i jej sprawnego działania.

Doświadczenie w walce z dezinformacją

Neutralność, różnorodność, konsensus oraz źródła, źródła, źródła. Wartości i mechanizmy, które kierują aktywnością społeczności Wikipedii, czynią ją kluczowym graczem w walce z dezinformacją.

Podstawą informacji są źródła. Bez powołania na źródło nie umieścimy w Wikipedii żadnej nowej informacji. Wiarygodność i rzetelność źródła jest przedmiotem ciągłych rozmów i dyskusji. W ocenie wiarygodności pomaga fakt dużego zróżnicowania społeczności. Różne doświadczenia i odmienne poglądy pozwalają spojrzeć na sprawę z wielu punktów widzenia. Zasada konsensusu powoduje, że te różne osoby, aby wykonać swoją misję, powinny razem podjąć wysiłek na rzecz sformułowania przekazu w sposób maksymalnie zbliżony do obecnego stanu wiedzy, a jednocześnie, zgodnie z zasadą neutralności, powinien być to przekaz wolny od wartościowania, opinii i twórczości własnej.

Neutralność, dążenie do konsensusu, różnorodność oraz powołanie na źródła to nie tylko wartości i mechanizmy – to warunki działania projektu i w projekcie. I to te warunki powodują, że Wikipedyści jako pierwsza duża cyfrowa społeczność podjęli walkę z dezinformacją, wykształcili metody tej walki i umiejętnie je zastosowali. Ich wieloletnie doświadczenie na tym polu jest niezwykle cennym zasobem w czasach informacyjnych wojen.

Wikipedia daje bezpieczeństwo temu, co kruche – pamięci i tożsamości

Powszechność internetowej encyklopedii, jej popularność i zaufanie, jakie otrzymuje od czytelników, sprawiły, że Wikipedia stała się bezpiecznym miejscem dla tego, co małe, zagrożone zniszczeniem lub zapomnieniem. Wikipedia to ogromne zasoby wiedzy o lokalnych zwyczajach i historii małych społeczności. Dzięki łatwemu dostępowi do informacji o tym dziedzictwie podtrzymanie jego żywotności jest łatwiejsze.

Wikipedyści przeczesywali biblioteki i archiwa w poszukiwaniu niskonakładowych pism etnograficznych, historycznych, czytali niszowe publikacje i przekazywali zawartą tam wiedzę wszystkim chętnym. Teraz ta wiedza jest na wyciągnięcie ręki, dla każdego. Niematerialne dziedzictwo i lokalna historia są bezpieczniejsze. Podobnie ma się rzecz z małymi językami. Dla wielu z nich Wikipedia stanowi kluczową część korpusu. To także dzięki Wikipedii ciągle żyją.

Wreszcie środowisko wiki oferuje dodatkowe, darmowe zabezpieczenie zasobów instytucji, które nie mają środków na rozbudowę serwerów. Małe muzea i instytuty są w posiadaniu tysięcy zdjęć, przedmiotów, dzieł sztuki, których cyfrowe kopie mogą i dla bezpieczeństwa powinny znaleźć się w publicznie dostępnej cyfrowej przestrzeni.

Wawrzyńcowe Hudy to unikalny obrzęd ludowy, który łączy w sobie elementy religijne, kulturowe i społeczne. Tradycja kultywowana jest nadal w Ujsołach i okolicznych miejscowościach na Żywiecczyźnie. To widowiskowe wydarzenie, związane z kultem św. Wawrzyńca, polegające na paleniu ogromnych konstrukcji zwanych hudami. Zdjęcie załadowane na Wikimedia Commons w ramach projektu Śląskie Digitarium. Źródło: Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Suwerenność informacyjna

Działania dezinformacyjne osiągnęły wysoki poziom organizacyjny, charakteryzują się świetnym rozpoznaniem socjotechnicznym, są zaawansowane technologicznie i z łatwością pokonują bariery granic państwowych i językowych. W państwie demokratycznym, w modelu społeczeństwa otwartego, odpowiedź na takie działania powinna mieścić się w ramach tegoż modelu. Powielenie rozwiązań z państwa, które jest organizatorem działań dezinformacyjnych – czyli przejęcie totalnej kontroli nad infosferą, wprowadzenie cenzury i scentralizowanie całości przekazu – byłoby porażką państwa demokratycznego.

Dlatego tak ważna jest rola świadomych, aktywnych i pluralistycznych społeczności cyfrowych. Lokalne społeczności Wikipedii, w tym polska, są kluczowym graczem, bo rozumieją lokalność. Są odporne na wpływy zewnętrzne dzięki swojej liczebności, różnorodności i zasadom postępowania. Są świadome roli, jaką pełnią w społeczeństwie. Nie podlegają szefowi redakcji ani lokalnie, ani globalnie. Z tych samych przyczyn Wikipedia jest zwalczana w państwach autorytarnych i totalitarnych – model działania Wikipedii nie mieści się w zasadach działania tych państw. Zachowanie liczebności i różnorodności społeczności wikipedystów jest kluczem do wzmocnienia suwerenności informacyjnej.

Wspólnota i więź

Ostatecznym celem działań dezinformacyjnych jest doprowadzenie do zerwania więzi społecznych w atakowanej społeczności, wzmocnienie polaryzacji i obniżenie społecznego poziomu zaufania. Wszyscy kłamią, nie ufaj nikomu, nie współpracuj. Jesteś tylko ty i twoja rodzina, nie bądź frajerem, inni chcą cię okłamać i okraść.

Model Wikipedii jest dokładnie odwrotny Współpraca, zaufanie, zakładanie dobrej woli, życzliwość, zaangażowanie na rzecz społeczeństwa bez oczekiwania zapłaty. Budowanie więzi, nie ich zrywanie. Jednoczenie wokół celu i zadań, nie polaryzowanie. Istnienie społeczności Wikipedii i jej codzienna aktywność to śmiała i skuteczna odpowiedź na potężne wysiłki w celu siania niezgody między nami.

Linki z tekstu

Grok (chatbot) – Wikipedia EN

Artykuł o chatbocie Grok i kontrowersyjnej zmianie jego narracji przez inżynierów xAI

Pravda network – Wikipedia EN

Sieć rosyjskich portali dezinformacyjnych sączących treści do modeli językowych

Infosfera przyszłości będzie bezpieczniejsza z Wikipedią. Możesz być jej częścią – każda edycja ma znaczenie.

Zacznij edytować Wikipedię →

dezinformacja wolna wiedza bezpieczeństwo informacyjne Wikipedia AI i LLM suwerenność cyfrowa

Agnieszka Nowicka-Szopa

Koordynatorka ds. komunikacji i marketingu, Wikimedia Polska

Autorka odpowiada za publikację wpisu, opracowanie materiału graficznego oraz całościowe przygotowanie redakcyjne artykułu.

Artykuł Wikipedia a sprawa bezpieczeństwa pochodzi z serwisu Wikimedia Polska.

1Lib1Ref – dlaczego jeden przypis w Wikipedii ma dziś ogromne znaczenie?

Wioletta Matusiak — Thu, 14 May 2026 13:54:48 +0000

#1Lib1Ref – dlaczego jeden przypis w Wikipedii ma dziś ogromne znaczenie?

Edukacja medialna · Wikipedia · Biblioteki

Bibliotekarz/ka,
jeden przypis
i wielka sprawa.

Maj 2026 Wikimedia Polska #1Lib1Ref

Dlaczego #1Lib1Ref ma dziś szczególne znaczenie?

W świecie pełnym nadmiaru informacji coraz trudniej odróżnić wiedzę od opinii, fakt od manipulacji, źródło od powtarzanego bez końca cytatu bez autora. Każdego dnia miliony osób szukają odpowiedzi w Wikipedii — często zaczynając od niej naukę, przygotowanie do lekcji, artykułu, projektu, a czasem także do ważnych życiowych decyzji.

Dlatego jakość Wikipedii nie jest sprawą wyłącznie internetową. To sprawa społeczna.

Właśnie z tej potrzeby 10 lat temu (w styczniu 2016 r.) powstała międzynarodowa akcja #1Lib1Ref („One Librarian, One Reference” / „1 bibliotekarz/ka – 1 przypis”). Jej idea jest zaskakująco prosta: osoby pracujące z wiedzą i źródłami zachęcane są do dodania choć jednego przypisu do Wikipedii. Jednego — ale o ogromnym znaczeniu.

Przypisy w Wikipedii to nie techniczny dodatek. To fundament wiarygodności.

Wikipedia potrzebuje źródeł

Wikipedia jest największą encyklopedią w historii ludzkości, tworzoną przez społeczność wolontariuszy i wolontariuszek z całego świata. Ale jej siła nie polega wyłącznie na skali. Polega na możliwości sprawdzenia informacji.

Za każdą informacją powinno stać rzetelne źródło: książka, artykuł naukowy, archiwum, dokument czy materiał prasowy. Bez takiego oparcia wiedza staje się trudna do zweryfikowania, a przez to bardziej podatna na błędy, uproszczenia i dezinformację. W czasach fake newsów przypis nie jest więc tylko elementem warsztatu encyklopedycznego. Jest jednym z najprostszych mechanizmów obrony przed informacją, która choć brzmi przekonująco, to nie ma oparcia w faktach.

To szczególnie ważne, bo Wikipedia często bywa pierwszym miejscem, do którego trafiają osoby szukające szybkiego wyjaśnienia tematu. Jeśli znajdują treść opartą na rzetelnych źródłach, zyskują nie tylko odpowiedź, ale ścieżkę do dalszego sprawdzania tematu. Jeśli źródeł brakuje — rośnie ryzyko, że niepełna, przestarzała albo nieprecyzyjna informacja będzie powielana dalej.

I właśnie tutaj ogromną rolę odgrywają bibliotekarki i bibliotekarze — osoby, które zawodowo zajmują się wyszukiwaniem, oceną i porządkowaniem informacji.

#1Lib1Ref jest więc czymś więcej niż akcją edycyjną. To symboliczny sojusz bibliotek i otwartej wiedzy.

Powstała

2016

styczeń

Zasięg

globalny

akcja

Idea

1 przypis

ogromna zmiana

W czasach niepewności potrzebujemy miejsc opartych na faktach

Żyjemy w rzeczywistości, w której coraz częściej mówi się o kryzysie zaufania do informacji. Media społecznościowe premiują emocje, szybkość i polaryzację. Algorytmy wzmacniają treści angażujące, niekoniecznie prawdziwe. W takim świecie umiejętność docierania do rzetelnych źródeł staje się kompetencją obywatelską.

Wikipedia — mimo swoich niedoskonałości — pozostaje jednym z nielicznych miejsc w internecie, gdzie transparentność źródeł jest podstawową zasadą działania.

Każdy może sprawdzić historię edycji. Każdy może zobaczyć przypisy. Każdy może poprawić błąd.

To model wiedzy oparty nie na autorytecie jednej instytucji, ale na społecznej odpowiedzialności i wspólnej trosce o jakość informacji.

Dlatego dodanie jednego przypisu nie jest drobiazgiem. To mały akt troski o wspólną przestrzeń wiedzy — i bardzo konkretna odpowiedź na świat, w którym fałszywe informacje rozchodzą się szybciej niż ich sprostowania.

Akcja #1Lib1Ref — edycja wiosenna 2026

Wiosenna edycja #1Lib1Ref 2026

Tegoroczna wiosenna edycja akcji trwa od 15 maja do 5 czerwca 2026 roku. Towarzyszą jej wydarzenia online i spotkania lokalne skierowane zarówno do osób doświadczonych, jak i tych, które dopiero zaczynają swoją przygodę z Wikipedią. Aktualne informacje, materiały pomocnicze oraz szczegóły wydarzeń można znaleźć na stronach poświęconych #1Lib1Ref na Wikipedii.

W ramach akcji organizowane jest między innymi otwarte webinarium poświęcone pracy z przypisami w Wikipedii. Uczestnicy dowiedzą się:

jak oceniać wiarygodność źródeł,
jak poprawnie dodawać przypisy,
jak wygląda praktyka pracy społeczności Wikipedii.

Organizatorzy podkreślają, że nie jest wymagane wcześniejsze doświadczenie edycyjne — wystarczy ciekawość i gotowość do działania.

Równolegle odbywają się także wydarzenia lokalne, między innymi w bibliotekach w Poznaniu, Warszawie i Wiśle. Informacje o organizowanych spotkaniach są sukcesywnie zamieszczane na stronie #1lib1ref, tak aby każdy mógł łatwo znaleźć wydarzenie w swojej okolicy.

Biblioteki jako strażniczki jakości informacji

Akcja #1Lib1Ref pokazuje coś bardzo ważnego: biblioteki nie są wyłącznie miejscami przechowywania książek. Są instytucjami budującymi kulturę krytycznego myślenia, odpowiedzialności za słowo i świadomego uczestnictwa w świecie informacji.

Współczesna biblioteka coraz częściej staje się przestrzenią edukacji medialnej, nauki weryfikowania źródeł, pracy z informacją cyfrową i budowania kompetencji obywatelskich. A Wikipedia może być w tym procesie niezwykle ważnym narzędziem edukacyjnym, bo uczy nie tylko wyszukiwania wiedzy, ale też zadawania podstawowych pytań: skąd to wiadomo, kto jest autorem, czy można to zweryfikować, jakie źródła są wiarygodne?

To pytania fundamentalne dla współczesnej edukacji.

Zdjęcia z poprzednich edycji akcji

Wioletta Matusiak · #1Lib1Ref

Poznań 2024 · fot. Robert Drózd

PFNiS 2023 · fot. Joanna Błoch

Warszawa 2023 · Przystanek Książka

Lublin 2024 · fot. Maciej Kozłowski

Zdjęcia pochodzą z kategorii 1lib1ref in Poland in 2024 – Wikimedia Commons · Licencje: CC BY-SA 4.0 / CC BY 4.0 / CC BY-SA 3.0

Jeden przypis może znaczyć więcej, niż myślisz

Być może właśnie dziś ktoś przeczyta artykuł w Wikipedii, który pomoże mu napisać pracę dyplomową, zrozumieć wydarzenia historyczne, znaleźć informacje medyczne albo zainteresować się nauką.

A być może to właśnie dodany przez Ciebie przypis sprawi, że ta wiedza będzie bardziej rzetelna, kompletna i wiarygodna.

#1Lib1Ref przypomina, że internet nie jest „zrobiony raz na zawsze”. Wszyscy współtworzymy przestrzeń informacji i wszyscy ponosimy odpowiedzialność za jej jakość.

Czasem zaczyna się to od jednego przypisu.

Wszyscy współtworzymy przestrzeń informacji
i wszyscy ponosimy odpowiedzialność za jej jakość.

#1Lib1Ref

Dowiedz się więcej o akcji na Wikipedii

Źródła i linki

Agnieszka Nowicka-Szopa

Koordynatorka ds. komunikacji i marketingu, Wikimedia Polska

Autorka odpowiada za publikację wpisu, opracowanie materiału graficznego oraz całościowe przygotowanie redakcyjne artykułu.

Artykuł 1Lib1Ref – dlaczego jeden przypis w Wikipedii ma dziś ogromne znaczenie? pochodzi z serwisu Wikimedia Polska.

Jak asystencko wspierać rozproszony zespół

Natalia Kloc — Tue, 28 Apr 2026 11:39:47 +0000

Organizacja pracy

Praca w rozproszonych zespołach na stałe wpisała się w krajobraz współczesnych organizacji. Asystentki i asystenci przestają być wyłącznie zapleczem administracyjnym – odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu sprawnej komunikacji, organizacji i współpracy ponad granicami państw, stref czasowych i kultur.

Najważniejsze zadania asystentki w zespole rozproszonym

Poza codzienną rutyną administracyjną, osoba pełniąca rolę asystencką powinna znać aktualne projekty, cele organizacji i specyfikę pracy każdego ze współpracowników. W środowisku rozproszonym ta wiedza przekłada się bezpośrednio na skuteczność wsparcia.

Wsparcie komunikacji całego zespołu

Dbanie o komfort planowania spotkań w różnych strefach czasowych

Utrzymywanie porządku i sprawny obieg dokumentów

Inicjowanie nieformalnych spotkań i budowanie relacji

Proaktywność – zauważanie potencjalnych problemów zawczasu

Pomoc w ustalaniu procesów korzystania z narzędzi cyfrowych

✦

Komunikacja, która spaja zespół

Rozproszony zespół działa według innych zasad niż tradycyjny model biurowy. To, co w biurze można było wyjaśnić w krótkiej rozmowie, w pracy zdalnej wymaga precyzyjnego sformułowania, odpowiedniego kanału i często dodatkowego kontekstu.

Osoba wspierająca zespół często pełni funkcję łącznika – dba o przepływ informacji, porządkuje ustalenia i minimalizuje ryzyko nieporozumień.

Podsumowania spotkań, jasno zapisane ustalenia czy uporządkowane wątki konwersacji stają się fundamentem efektywnej współpracy. Precyzja i klarowność przekazu mają bezpośredni wpływ na tempo i jakość pracy.

Źródło: Freepik.com – licencja Freepik Free

Planowanie pracy w zespole rozproszonym

Planowanie spotkań wymaga nie tylko sprawdzenia dostępności uczestników, ale także uwzględnienia ich komfortu. Zespoły rozproszone często mierzą się z problemem nierównomiernego obciążenia – te same osoby mogą regularnie uczestniczyć w spotkaniach poza standardowymi godzinami pracy.

Rola osoby wspierającej polega na szukaniu równowagi i proponowaniu rozwiązań, które uwzględniają potrzeby wszystkich członków zespołu – nie tylko tych w centralnej strefie czasowej.

Źródło: Freepik.com – licencja Freepik Free

✦

Porządek w dokumentach

bazy wiedzy, foldery, aktualizowane pliki

Ludzki wymiar pracy

relacje, nieformalne spotkania, poczucie przynależności

Proaktywność

reagowanie zanim problem stanie się kryzysem

Porządek w dokumentach, porządek w pracy

W zespołach rozproszonych brak uporządkowanego systemu przechowywania dokumentów szybko prowadzi do chaosu. Informacje giną w wątkach wiadomości, a odnalezienie aktualnych materiałów staje się czasochłonne i frustrujące.

Dlatego tak ważne jest tworzenie spójnych struktur – baz wiedzy, uporządkowanych folderów czy aktualizowanych dokumentów. Osoba pełniąca funkcję asystencką często odpowiada za utrzymanie tego porządku, co bezpośrednio przekłada się na efektywność całego zespołu.

Nie chodzi tylko o archiwizację – chodzi o to, żeby właściwa osoba zawsze mogła znaleźć właściwy plik w ciągu minut, nie godzin.

Źródło: Freepik.com – licencja Freepik Free

✦

Ludzki wymiar pracy zdalnej

Jednym z największych wyzwań pracy zdalnej jest poczucie izolacji. Brak codziennych, nieformalnych interakcji sprawia, że budowanie relacji wymaga większej uważności i zaangażowania.

Inicjowanie nieformalnych spotkań, dbanie o drobne gesty czy przypominanie o ważnych momentach w życiu zespołu wpływają na atmosferę i poczucie przynależności. Choć są to działania często niedoceniane – ich wpływ na współpracę jest bardzo duży.

Zaangażowanie pracownika zaczyna się od poczucia, że jest częścią czegoś – a nie tylko odbiorcą kolejnych tasków na tablicy Kanban.

Dlaczego warto działać, zanim pojawi się problem

W przeciwieństwie do środowiska biurowego, wiele problemów w pracy zdalnej nie jest widocznych na pierwszy rzut oka. Opóźnienia, niejasności czy przeciążenie pracą mogą pozostać niezauważone, jeśli nikt ich nie zasygnalizuje.

Osoba wspierająca zespół, która potrafi dostrzegać potencjalne trudności i proponować rozwiązania, staje się realnym wsparciem operacyjnym – a nie tylko wykonawcą poleceń.

Proaktywność w pracy zdalnej to nie opcja – to kompetencja kluczowa.

✦

Narzędzia, które pomagają – a nie przeszkadzają

Sama obecność narzędzi cyfrowych nie gwarantuje efektywności. Kluczowe jest świadome ich wykorzystanie oraz wprowadzenie jasnych zasad korzystania.

Nadmiar narzędzi lub brak spójności w ich użyciu może prowadzić do dezorganizacji, zamiast ją ograniczać. Rola asystencka często obejmuje ich „porządkowanie” i wspieranie zespołu w efektywnym wykorzystaniu.

Dlaczego elastyczność to podstawa

Wspieranie rozproszonego zespołu to proces dynamiczny, który wymaga elastyczności i gotowości do ciągłego uczenia się. Nie istnieje jeden uniwersalny model działania.

Każde środowisko pracy ma swoją specyfikę, potrzeby i wyzwania – dlatego tak ważna jest otwartość na zmiany, umiejętność zbierania informacji zwrotnej oraz gotowość do testowania nowych rozwiązań.

Asystentka jako filar organizacji

Współczesna rola asystencka wykracza daleko poza tradycyjne rozumienie wsparcia administracyjnego. To funkcja, która łączy kompetencje organizacyjne, komunikacyjne i interpersonalne – a jej znaczenie rośnie wraz z rozwojem pracy zdalnej.

W dobrze funkcjonującym zespole rozproszonym osoba pełniąca tę rolę nie tylko wspiera procesy, ale realnie wpływa na sposób, w jaki ludzie współpracują. A to właśnie jakość tej współpracy decyduje dziś o szerokim sukcesie organizacji.

Agnieszka Nowicka-Szopa

Koordynatorka ds. komunikacji i marketingu, Wikimedia Polska

Autorka odpowiada za publikację wpisu, opracowanie materiału graficznego oraz całościowe przygotowanie redakcyjne artykułu.

Artykuł Jak asystencko wspierać rozproszony zespół pochodzi z serwisu Wikimedia Polska.

Kobiety (z)za kamery – edyton Wikipedii w FINA

Kamila Neuman — Mon, 27 Apr 2026 11:05:00 +0000

Kobiety (z)za kamery – edyton Wikipedii w FINA – Wikimedia Polska

Uczestnicy edytonu przed siedzibą FINA, Warszawa, 28.03.2026 © fot. Mykyta Platonov / CC BY-SA 4.0

28 marca 2026 roku w siedzibie Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego (FINA) odbył się edyton Wikipedii „Kobiety (z)za kamery”, zorganizowany przez Stowarzyszenie Wikimedia Polska we współpracy z FINA. Wydarzenie było częścią ogólnopolskiej akcji „(Nie)znane Kobiety Wikipedii” oraz marcowego przeglądu feministycznego „Kobiety (z)za kamery”.

Kobiety w cieniu napisów końcowych

Spotkanie połączyło wspólną pracę nad hasłami Wikipedii z refleksją nad miejscem kobiet w historii polskiej kinematografii. Jego celem było przywracanie pamięci o twórczyniach filmowych, których nazwiska przez lata pozostawały w cieniu, choć ich praca współtworzyła najważniejsze filmy polskiego kina.

Edyton koncentrował się na rozwijaniu i uzupełnianiu haseł o reżyserkach, scenarzystkach, montażystkach, operatorkach obrazu i dźwięku, kostiumografkach czy fotosistkach – kobietach, których dorobek często znamy z efektów ich pracy, ale rzadziej z nazwiska.

To właśnie one pojawiają się w napisach końcowych filmów, współtworząc ich ostateczny kształt. Przez lata jednak pozostawały niewidoczne w opowieści o historii polskiego kina.

Pozostawały w stanie „niewiedzialności”. — dr Paulina Kwiatkowska

Wikipedia staje się dziś jednym z miejsc, w których tę lukę można realnie uzupełniać.

Sala podczas wykładu i edytowania w FINA, 28.03.2026 © fot. Kamila Neuman / CC BY-SA 4.0

✦

Wykład, szkolenie i wspólne edytowanie

Wydarzeniu towarzyszył wykład dr Pauliny Kwiatkowskiej poświęcony twórczyniom filmowym – absolwentkom pierwszego rocznika łódzkiej szkoły filmowej. Było to ważne historyczne i społeczne wprowadzenie do dalszej pracy edycyjnej.

Szkolenie z edytowania Wikipedii poprowadził Beniamin Wrona, a uczestników wspierali również doświadczeni wikipedyści: Maria Drozdek oraz Leszek Dobrowolski. Dzięki temu także osoby, które nigdy wcześniej nie edytowały Wikipedii, mogły od razu założyć konto i rozpocząć pracę nad hasłami.

Edyton miał również swoją odsłonę online, dzięki czemu do wydarzenia mogły dołączyć kolejne osoby zainteresowane tematem – niezależnie od miejsca zamieszkania.

Po lewej: uczestnik przegląda materiały filmoznawcze; po prawej: smycze i materiały przygotowane na edyton © fot. Kamila Neuman / CC BY-SA 4.0

✦

Bilans edytonu: czternaście haseł i jedno nowe nazwisko

haseł Wikipedii

nowy biogram

formy uczestnictwa
online i offline

W ramach edytonu powstało jedno nowe hasło – biogram Jolanty Słobodzian, reżyserki, scenarzystki, działaczki Dyskusyjnych Klubów Filmowych oraz dyrektorki pierwszej edycji Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach. Oprócz tego rozwinięto i uźródłowiono szereg istniejących już artykułów.

Twórczynie, o których przywróciliśmy pamięć

Montażystka

Halina Prugar-Ketling

Współpracowała z Romanem Polańskim przy „Nożu w wodzie” oraz z Andrzejem Wajdą przy „Ziemi obiecanej”, „Człowieku z marmuru” i „Człowieku z żelaza”.

Wikipedia

Reżyserka dokumentalna

Maria Kwiatkowska

Reżyserka, której twórczość często koncentrowała się na analizie sytuacji kobiet w społeczeństwie.

Wikipedia

Fotosistka

Renata Pajchel

Pierwsza kobieta wykonująca profesjonalnie zawód fotosistki, jedna z najbardziej rozpoznawalnych w historii polskiego kina – nazywana fotosistką Andrzeja Wajdy.

Wikipedia

Montażystka, reżyserka

Jadwiga Zajíček

Dorobek obejmuje ok. 200 filmów dokumentalnych i 70 fabularnych, w tym „Janosika”, „Kilera” czy „U Pana Boga za piecem”.

Wikipedia

Operatorka dźwięku

Wiesława Dembińska

Współpracowała m.in. z Andrzejem Wajdą i Krzysztofem Zanussim.

Wikipedia

Reżyserka, operatorka

Maria Zbąska

Laureatka Polskiej Nagrody Filmowej 2025 za reżyserię „To nie mój film” i Złotego Pazura na FPFF w Gdyni.

Wikipedia

Animacja — reżyserka

Jadwiga Kudrzycka

Współtwórczyni „Przygód Misia Colargola”, „Misia Uszatka” i „Opowiadań Muminków”, związana ze Studiem Se-Ma-For.

Wikipedia

Animacja — reżyserka

Alina Maliszewska

Autorka ponad 40 filmów animowanych, w tym „Dziwnych przygód Koziołka Matołka”, „Proszę słonia” i „Baśni i waśni”.

Wikipedia

Montażystka

Zofia Dwornik

Współtwórczyni montażu do „Pętli”, „Pasażerki” i „Ziemi obiecanej”. Szczególnie ważny jest wpływ realiów PRL i represji stalinizmu na jej karierę.

Wikipedia

Montażystka

Krystyna Komosińska

Współtworzyła montaż do „Rękopisu znalezionego w Saragossie” i innych kluczowych filmów polskiego kina.

Wikipedia

Kostiumografka

Renata Własow

Jedna z najważniejszych kostiumografek polskiego kina PRL i okresu transformacji, specjalizująca się w kostiumie historycznym.

Wikipedia

Operatorka filmowa

Elżbieta Zawistowska

Jedna z pierwszych operatorek filmowych w powojennej Polsce i przez lata jedyna kobieta w zespole operatorskim Polskiej Kroniki Filmowej.

Wikipedia

Reżyserka, scenarzystka

Helena Amiradżibi-Stawińska

Autorka filmów fabularnych, dokumentalnych i reportaży. Jej film „Oblatywacze” nagrodzony na Festiwalu Filmowym w Wenecji.

Wikipedia

Wspólna praca nad hasłami Wikipedii podczas edytonu, FINA, Warszawa © fot. Kamila Neuman (zdjęcia 1, 4, 5) / CC BY-SA 4.0

✦

Dlaczego to ważne?

Nazwiska tych kobiet pojawiają się w napisach końcowych filmów takich jak „Nóż w wodzie”, „Ziemia obiecana”, „Człowiek z marmuru” czy „Rękopis znaleziony w Saragossie” – dzieł uznawanych za część kanonu polskiej kultury.

Każde uzupełnione hasło Wikipedii to nie tylko rozwój encyklopedii, ale także symboliczny gest przywracania widzialności tym, bez których historia polskiego kina byłaby niepełna.

Mimo to przez lata ich wkład pozostawał na marginesie powszechnej pamięci. Wikipedia może być nie tylko narzędziem dostępu do wiedzy, ale również przestrzenią realnej zmiany – miejscem, w którym przywracamy pamięć o osobach pomijanych przez główny nurt opowieści o kulturze.

Dla wielu uczestniczek i uczestników był to pierwszy kontakt z edytowaniem Wikipedii. Dzięki wsparciu doświadczonych wikipedystów pierwsze kroki okazały się znacznie łatwiejsze, a sama edycja – bardziej zachęcająca do dalszego działania.

✦

Partnerstwa GLAM-Wiki i wspieranie Wikipedii

Czym jest GLAM-Wiki?

Wikipedia to nie tylko encyklopedia tworzona przez wolontariuszy i wolontariuszki. To także przestrzeń współpracy z instytucjami dziedzictwa kulturowego – galeriami, bibliotekami, archiwami i muzeami (GLAM). Takie partnerstwa wspierają instytucje w zwiększaniu widoczności ich zbiorów cyfrowych oraz obecności w zasobach wolnej wiedzy.

Jeśli reprezentujesz muzeum, bibliotekę, archiwum, galerię lub inną instytucję kultury i chcesz wspólnie rozwijać dostęp do wiedzy o dziedzictwie kulturowym – odezwij się do nas.

Wesprzyj Wikimedia Polska

Realizacja takich wydarzeń, jak edyton „Kobiety (z)za kamery”, jest możliwa także dzięki wsparciu darczyńców i darczyńczyń. Możesz wesprzeć Wikimedia Polska, przekazując 1,5% podatku na naszą organizację. Dzięki temu kolejne ważne historie będą mogły zostać opowiedziane – i zapisane w Wikipedii. Zapraszamy również do śledzenia profilu GLAM-Wiki Polska na Facebooku.

Dziękujemy!

Ogromne podziękowania należą się wszystkim uczestniczkom i uczestnikom spotkania – zarówno osobom obecnym na miejscu, jak i tym, które dołączyły online.

Wasz wkład w uzupełnianie wiedzy o pionierkach polskiej kinematografii jest bezcenny. Dzięki Wam kolejne nazwiska kobiet, które przez lata pozostawały poza głównym nurtem opowieści o historii filmu, stają się widoczne i dostępne dla wszystkich.

Dziękujemy także wszystkim osobom wspierającym wydarzenie organizacyjnie, merytorycznie i edycyjnie. To dzięki wspólnej pracy takie inicjatywy mają realną siłę zmiany.

Wydarzenie zorganizowane przez Wikimedia Polska we współpracy z Filmoteką Narodową – Instytutem Audiowizualnym (FINA) w ramach akcji (Nie)znane Kobiety Wikipedii.

Agnieszka Nowicka-Szopa

Koordynatorka ds. komunikacji i marketingu, Wikimedia Polska

Autorka odpowiada za publikację wpisu, redakcję tekstu, dobór i opracowanie materiału fotograficznego oraz całościowe przygotowanie graficzne artykułu.

Artykuł Kobiety (z)za kamery – edyton Wikipedii w FINA pochodzi z serwisu Wikimedia Polska.

Dlaczego warto dołączyć do społeczności Wikipedii

Małgorzata Gramatnikowska — Sun, 26 Apr 2026 11:05:00 +0000

Dlaczego warto dołączyć do społeczności Wikipedii – Wikimedia Polska

Wikipedia nie może istnieć bez edytorów i edytorek. Razem tworzą społeczność osób – wspieranych przez kilka sympatycznych botów – które regularnie rozwijają projekty Wikimediów. W życiu społeczności można uczestniczyć sporadycznie lub stale, na kilka różnych sposobów.

Formowanie się społeczności

Społeczność Wikipedii powstała z potrzeby ochrony przestrzeni wiki przed atakami wandali oraz trolli – osób, które świadomie pogarszają jakość treści i działają na szkodę projektów. Pierwsze wikipedystki i wikipedyści zaczęli posługiwać się nickami, by wspólnie koordynować swoje zadania – odpierać ataki, ale też rozwijać razem artykuły.

W konsekwencji edytorzy i edytorki nie tylko mogły dokumentować swój wkład, ale również miały okazję poznać się nawzajem. Pojawiło się między nimi zaufanie, a same hasła zyskały na rzetelności.

26 września 2001

Założenie polskojęzycznej Wikipedii.

Maj 2003

Pierwsze spotkanie przedstawicielek i przedstawicieli Wikipedii w języku polskim – warszawski klub Harenda, około piętnastu osób.

Sierpień 2005

Pierwsza konferencja Wikimedia Polska z udziałem trzydziestu trzech osób – wtedy powołano do życia Stowarzyszenie.

Dziś

Stowarzyszenie wspiera wikipedystki i wikipedystów, zapewniając zaplecze organizacyjno-administracyjne: dostęp do prenumerat, wypożyczalnię sprzętu, granty i wiele innych form wsparcia.

Społeczność w świecie online

Wikipedię można edytować, nie będąc częścią społeczności. Jeśli stosujesz się do zasad obecnych w projektach Wikimediów i chcesz rozwijać otwarte zasoby wiedzy, jesteś we właściwym miejscu.

Rozmowy między edytorami i edytorkami często odbywają się w przestrzeniach projektów – na stronach dyskusji, w artykułach, a także na forum zwanym Kawiarenką.

Wraz z rozwojem nowych form komunikacji do spotkań dochodzi też w innych zakątkach Internetu – w grupach na Facebooku, kanałach na platformie Discord czy na liście mailingowej.

To właśnie tam ogłaszamy, do jakich inicjatyw będzie można dołączyć niebawem – konkursów, akcji edycyjnych, tutoriali i webinarów prowadzonych na żywo.

Jedną z form włączenia się we wspólne aktywności jest udział w konkursach i akcjach edycyjnych. Wyzwania w Wikipedii organizowane są zarówno oddolnie – przez wolontariuszy i wolontariuszki – jak i ze wsparciem stowarzyszenia.

Wśród oferowanych przez nas zajęć znajdują się też takie, które pozwalają rozwijać różnorodne umiejętności i poszerzać wiedzę ogólną – nie są nastawione jedynie na naukę edytowania. Uczymy się między innymi, jak przekazać komuś informację zwrotną w warunkach wspólnej pracy online.

Inną aktywnością są webinary z ekspertami – w zeszłym roku porozmawialiśmy z profesorem Dariuszem Jemielniakiem o przyszłości największej encyklopedii internetowej w czasach upowszechniania się modeli generatywnej sztucznej inteligencji.

Społeczność w świecie offline

Polskojęzyczna społeczność Wikimediów spotyka się podczas wydarzeń lokalnych i ogólnopolskich.

120

osób na Wzlocie 2026

wersje językowe w edytonie w kopalni Guido

2024

Wikimania w Katowicach

Spotkania lokalne

Katowice (ostatni piątek miesiąca), Warszawa (miesiące parzyste), Trójmiasto i Poznań (okres przedświąteczny). Warto regularnie śledzić stronę wydarzeń.

Wzlot

Coroczne wiosenne spotkanie całej polskojęzycznej społeczności Wikipedii. Sesje, dyskusje o przyszłości projektów, transmisje na YouTube dla nieobecnych.

Wyjazdy zagraniczne

Stowarzyszenie finansuje stypendia i pomaga w organizacji podróży na międzynarodowe konferencje Wikimediów. Udokumentowany wkład zwiększa szansę na stypendium.

Wydarzenie akcyjne

Próba pobicia rekordu Guinnessa w najdłuższym edytowaniu Wikipedii (2023), edyton w kopalni Guido, Wikimania 2024 w Katowicach. A już przyszłej jesieni – CEE Meeting w Gdańsku!

Uczestnictwo na własnych zasadach

Na organizowanych przez nasze stowarzyszenie spotkaniach – zarówno online jak i offline – obowiązują zasady bezpiecznej przestrzeni. Każda osoba, która pojawi się na naszym wydarzeniu, jest zobligowana do ich przestrzegania. Reguły zapewniają między innymi prawo do ochrony tożsamości i zachowania prywatności.

W przypadku spotkań online możliwe jest posługiwanie się zarówno imieniem (i nazwiskiem), jak i samym nickiem. Użycie mikrofonu i kamery jest dobrowolne. Spotkań wirtualnych nie rejestrujemy bez zgody uczestniczących.

System kolorowych smyczy (offline)

Biała – zgoda na fotografowanie i nagrywanie

Czerwona – brak zgody na fotografowanie

Czarna – organizatorzy i organizatorki wydarzenia

Zapraszamy do społeczności

Jeśli jeszcze nie jesteś częścią społeczności, mam nadzieję, że ten wpis przekonał Cię, że najwyższy czas to zmienić. Serdecznie zapraszam do odwiedzania miejsc, o których piszę w tekście.

Pamiętaj też: do projektów Wikimediów można powracać nawet po dłuższym czasie. Jeśli potrzebujesz przerwy, skorzystaj z szablonu WikiWakacje – informacji zamieszczonej na stronie użytkownika, która daje innym znać o Twojej nieobecności. Gdy wrócisz z podróży i rozpakujesz walizkę, możesz z nową energią zabrać się za edytowanie. Społeczność będzie na Ciebie czekać.

Agnieszka Nowicka-Szopa

Koordynatorka ds. komunikacji i marketingu, Wikimedia Polska

Autorka odpowiada za publikację wpisu, opracowanie materiału fotograficznego oraz całościowe przygotowanie redakcyjne artykułu.

Artykuł Dlaczego warto dołączyć do społeczności Wikipedii pochodzi z serwisu Wikimedia Polska.

Otwarte zasoby edukacyjne w praktyce szkolnej

Wioletta Matusiak — Tue, 21 Apr 2026 20:29:15 +0000

Jak ułatwić sobie pracę i nie zaczynać od zera

Codzienna praca nauczyciela często oznacza tworzenie materiałów od podstaw – mimo że wiele z nich już istnieje. Otwarte zasoby edukacyjne dają dostęp do gotowych treści, które można legalnie wykorzystywać, modyfikować i udostępniać dalej. W tym artykule pokazuję, czym są i jak mogą realnie wesprzeć nauczyciela – bez rewolucji, za to z konkretnymi przykładami i narzędziami do wykorzystania od zaraz.

1. Dlaczego w ogóle rozmawiamy o otwartych zasobach edukacyjnych?

Wyobraź sobie typowy wieczór nauczyciela. Jest po lekcjach, sprawdzone (albo prawie sprawdzone) kartkówki leżą na biurku, a jutro trzeba jeszcze przygotować zajęcia. Szukasz materiałów – prezentacji, ćwiczeń, tekstów źródłowych. Otwierasz kolejne zakładki, zapisujesz pliki, poprawiasz je, dopasowujesz do swojej klasy. Często zaczynasz od zera albo od materiałów, które i tak wymagają gruntownej przeróbki.

To doświadczenie nie jest jednostkowe – to codzienność wielu nauczycieli. System edukacji wciąż w dużej mierze opiera się na indywidualnej pracy: każdy tworzy swoje zasoby, często powielając pracę innych. W efekcie tracimy czas, energię i potencjał współpracy.

W tym kontekście coraz częściej pojawia się pojęcie otwartych zasobów edukacyjnych. To nie jest kolejna „moda edukacyjna” ani techniczny dodatek do nauczania. To zmiana sposobu myślenia o materiałach dydaktycznych – z zamkniętych i indywidualnych na dostępne, współdzielone i możliwe do modyfikacji.

W praktyce oznacza to coś bardzo konkretnego: nauczyciel nie musi wszystkiego tworzyć sam. Może korzystać z zasobów innych, dostosowywać je do swoich uczniów i – jeśli chce – dzielić się własnymi materiałami dalej.

2. Czym są otwarte zasoby edukacyjne?

Otwarte zasoby edukacyjne to materiały dydaktyczne dostępne publicznie, które można legalnie wykorzystywać – nie tylko do odczytu, ale także do modyfikowania i dalszego udostępniania. Obejmują bardzo szeroki zakres treści: od pojedynczych ćwiczeń i kart pracy, przez scenariusze lekcji, aż po całe podręczniki, kursy online czy zasoby multimedialne.

Kluczowe nie jest to, że są „w internecie” – bo to dotyczy ogromnej liczby materiałów – ale to, że są opublikowane na otwartych licencjach, najczęściej Creative Commons. To właśnie licencja określa, co nauczyciel może zrobić z danym materiałem: czy może go zmienić, połączyć z innymi treściami, przetłumaczyć albo wykorzystać na swoich zajęciach bez pytania autora o zgodę.

W literaturze przedmiotu często opisuje się otwarte zasoby edukacyjne poprzez tzw. zasadę „5R”: otwarty zasób to taki, który można zachować i pobrać, wykorzystać na lekcji, zmodyfikować i dostosować do potrzeb uczniów, połączyć z innymi zasobami oraz udostępnić dalej. W tym ujęciu otwarty zasób przestaje być „gotowym produktem”, a staje się punktem wyjścia do pracy nauczyciela.

3. Licencje – fundament, który daje nauczycielowi wolność

To, co naprawdę odróżnia otwarte zasoby edukacyjne od „zwykłych materiałów z internetu”, to licencja. Bez niej nawet najlepszy materiał pozostaje prawnie ograniczony – można go obejrzeć, ale niekoniecznie wykorzystać w pracy dydaktycznej. W przypadku otwartych zasobów sytuacja jest odwrotna: to właśnie licencja z góry określa, co wolno zrobić z danym zasobem.

Najczęściej stosowanym rozwiązaniem są licencje Creative Commons, które w przejrzysty sposób komunikują zakres dozwolonego użycia. Nauczyciel nie musi analizować skomplikowanych zapisów prawnych – wystarczy rozpoznać oznaczenie, aby wiedzieć, czy może materiał kopiować, modyfikować czy wykorzystywać w swoich materiałach. Z perspektywy codziennej pracy oznacza to realną zmianę komfortu: zamiast zastanawiać się „czy mogę tego użyć?”, można skupić się na pytaniu „jak najlepiej to wykorzystać dla moich uczniów?”.

Dozwolony użytek edukacyjny a otwarte zasoby – co z czym

Warto doprecyzować ważną kwestię: nauczyciele w Polsce nie są całkowicie uzależnieni od otwartych licencji. Prawo przewiduje tzw. dozwolony użytek edukacyjny, który pozwala korzystać z utworów chronionych prawem autorskim bez zgody autora – pod określonymi warunkami. Podstawą jest art. 27 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, który stanowi, że instytucje oświatowe mogą korzystać z rozpowszechnionych utworów „w celach dydaktycznych lub prowadzenia badań naukowych”.

W praktyce nauczyciel może wyświetlić film na lekcji, wykorzystać fragment książki, pokazać artykuł czy ilustrację – o ile odbywa się to w ramach procesu dydaktycznego i nie ma charakteru komercyjnego. Dozwolony użytek ma jednak istotne ograniczenia: dotyczy konkretnej sytuacji dydaktycznej, a nie swobodnego publikowania materiałów, nie pozwala na modyfikowanie i dalsze udostępnianie treści ani na publikowanie materiałów na ogólnodostępnych stronach internetowych.

I właśnie tutaj pojawia się zasadnicza różnica. Otwarte zasoby edukacyjne nie tylko pozwalają korzystać z materiałów, ale dają nauczycielowi znacznie większą swobodę: adaptacji, łączenia z innymi treściami i udostępniania dalej – np. innym nauczycielom czy uczniom online. Można powiedzieć, że dozwolony użytek umożliwia „korzystanie w klasie”, natomiast otwarte zasoby umożliwiają „tworzenie i dzielenie się” – a to dwa różne poziomy pracy z materiałami edukacyjnymi.

Obszar	Dozwolony użytek edukacyjny	Otwarte zasoby edukacyjne
Podstawa prawna	Ustawa o prawie autorskim (art. 27)	Licencje Creative Commons i inne otwarte licencje
Dostęp do materiałów	Można korzystać z opublikowanych utworów	Materiały są celowo udostępnione do szerokiego wykorzystania
Wykorzystanie na lekcji	✓ tak	✓ tak
Modyfikowanie materiałów	✗ co do zasady nie	✓ tak (zależnie od licencji)
Udostępnianie dalej (np. online)	✗ nie	✓ tak
Tworzenie na bazie cudzych materiałów	✗ bardzo ograniczone	✓ możliwe (remix, adaptacja)
Zakres użycia	Ograniczony do procesu dydaktycznego	Szeroki – także poza klasą
Bezpieczeństwo prawne przy publikacji	Niskie (łatwo przekroczyć zakres)	Wysokie (jasne warunki licencyjne)

Wniosek dla praktyki nauczyciela: dozwolony użytek edukacyjny pozwala legalnie korzystać z materiałów w klasie, ale to otwarte zasoby edukacyjne dają realną swobodę tworzenia, adaptowania i dzielenia się nimi – także poza pojedynczą lekcją.

4. Jak otwarte zasoby wspierają nauczycieli w codziennej pracy?

Po pierwsze, oszczędzają czas. Zamiast przygotowywać każdą kartę pracy czy prezentację samodzielnie, nauczyciel może sięgnąć po istniejące materiały i dostosować je do swoich potrzeb. W praktyce oznacza to przesunięcie wysiłku z tworzenia na świadome wybieranie i modyfikowanie.

Po drugie, zwiększają jakość materiałów dydaktycznych. Wiele otwartych zasobów powstaje zespołowo – tworzone, poprawiane i rozwijane przez społeczności nauczycieli, ekspertów czy instytucje edukacyjne. To często materiały bardziej dopracowane niż te tworzone w pojedynkę, pod presją czasu.

Po trzecie, umożliwiają dostosowanie do konkretnych uczniów. W tradycyjnym modelu nauczyciel jest ograniczony gotowym podręcznikiem. Korzystając z otwartych zasobów, może zmienić język, skrócić tekst, dodać kontekst lokalny albo przygotować różne wersje materiału – np. dla uczniów o różnych poziomach czy ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.

Po czwarte, wspierają współpracę między nauczycielami. Zamiast działać w izolacji, można korzystać z pracy innych i udostępniać własne materiały. To zmienia kulturę pracy: z indywidualnej na bardziej sieciową i opartą na dzieleniu się wiedzą.

5. Gdzie szukać otwartych zasobów edukacyjnych?

Jednym z najczęstszych pytań nauczycieli nie jest „czy warto korzystać z otwartych zasobów?”, ale „gdzie je właściwie znaleźć?”. Ważna odpowiedź: nie istnieje jedno, uniwersalne repozytorium. W praktyce nauczyciele korzystają z całego ekosystemu platform, które pełnią różne funkcje – od gotowych materiałów dydaktycznych, przez teksty kultury, aż po bazy wiedzy i multimedia.

W polskim systemie edukacji kluczową rolę odgrywa Zintegrowana Platforma Edukacyjna, która oferuje e-materiały, scenariusze lekcji i interaktywne ćwiczenia zgodne z podstawą programową. To narzędzie najbliższe codziennej praktyce szkolnej – szczególnie dla nauczycieli szukających gotowych rozwiązań.

Dużą popularnością cieszą się zasoby kultury i literatury, takie jak Wolne Lektury. Dzięki nim nauczyciel ma dostęp do lektur szkolnych w różnych formatach – od tekstu po audiobooki – i może je swobodnie wykorzystywać w pracy z uczniami.

Istotnym elementem tego ekosystemu są także Wikipedia i Wikimedia Commons. Wikipedia pełni rolę dynamicznego źródła wiedzy i narzędzia dydaktycznego, Wikimedia Commons – bazy ilustracji, zdjęć i materiałów multimedialnych, które można legalnie wykorzystywać w prezentacjach czy kartach pracy. Wikimedia Polska udostępnia dodatkowe materiały edukacyjne i zasoby dla nauczycieli na stronie wikiszkola.pl oraz prowadzi program Wikiteka wspierający edukację opartą na Wikipedii.

Wielu nauczycieli sięga również po zasoby międzynarodowe, takie jak Khan Academy czy OpenStax, szczególnie w obszarze przedmiotów ścisłych. Choć nie zawsze są bezpośrednio dopasowane do polskiej podstawy programowej, stanowią cenne uzupełnienie i inspirację.

W praktyce praca z otwartymi zasobami polega nie na korzystaniu z jednego źródła, ale na umiejętnym łączeniu różnych zasobów. Nauczyciel staje się tu nie tylko odbiorcą treści, ale kuratorem – osobą, która wybiera, adaptuje i zestawia materiały w taki sposób, aby najlepiej odpowiadały potrzebom konkretnej klasy.

Zintegrowana Platforma Edukacyjna
zpe.gov.pl

E-materiały, scenariusze lekcji i interaktywne ćwiczenia zgodne z podstawą programową.

Wolne Lektury
wolnelektury.pl

Lektury szkolne w wielu formatach – od tekstu po audiobooki – do swobodnego wykorzystania.

Wikimedia Commons
commons.wikimedia.org

Baza ilustracji, zdjęć i multimediów na otwartych licencjach – do prezentacji i kart pracy.

Wikipedia
pl.wikipedia.org

Dynamiczne źródło wiedzy i narzędzie dydaktyczne – uczniowie mogą aktywnie współtworzyć treści.

Khan Academy / OpenStax
khanacademy.org · openstax.org

Zasoby międzynarodowe – szczególnie przydatne w przedmiotach ścisłych jako uzupełnienie i inspiracja.

Wikiszkola & Wikiteka
wikiszkola.pl · wikimedia.pl

Materiały edukacyjne i programy dla nauczycieli prowadzone przez Wikimedia Polska.

6. Jak zacząć korzystać z otwartych zasobów – praktyczny przewodnik

Wejście w pracę z otwartymi zasobami edukacyjnymi nie wymaga rewolucji ani całkowitej zmiany warsztatu. W praktyce najskuteczniejsze jest podejście krok po kroku – zaczynając od jednej lekcji, jednego materiału, jednej świadomej decyzji.

Określ konkretną potrzebę dydaktyczną. Zamiast przeglądać zasoby „na zapas”, wyjdź od pytania: czego dokładnie potrzebuję na najbliższe zajęcia? Może to być tekst źródłowy, ilustracja, ćwiczenie albo sposób wyjaśnienia trudnego zagadnienia.

Wyszukaj materiał w sprawdzonych repozytoriach. Na tym etapie nie chodzi o perfekcyjny wybór, ale o znalezienie zasobu, który stanowi dobrą bazę do dalszej pracy. Warto korzystać z kilku źródeł równolegle i porównywać ich jakość.

Sprawdź licencję. To moment, który często bywa pomijany, a który decyduje o tym, co można zrobić z materiałem. W przypadku otwartych zasobów informacja o licencji jest jasno wskazana – i warto wyrobić sobie nawyk jej szybkiego rozpoznawania.

Dostosuj materiał do swojej klasy. Rzadko zdarza się, że zasób można wykorzystać „bez zmian”. W praktyce nauczyciel upraszcza język, skraca treść, dodaje kontekst, łączy materiał z innymi źródłami. To właśnie na tym etapie otwarte zasoby pokazują swoją największą wartość – jako elastyczna baza, a nie gotowy produkt.

Podziel się własnym materiałem (opcjonalnie). Może to być udostępnienie scenariusza lekcji, prezentacji czy karty pracy wśród innych nauczycieli. W ten sposób pojedyncze działanie zaczyna budować szerszą kulturę współpracy.

Warto podkreślić: rozpoczęcie pracy z otwartymi zasobami nie oznacza porzucenia dotychczasowych narzędzi. To raczej stopniowe poszerzanie warsztatu – w kierunku większej elastyczności, świadomości prawnej i współdzielenia zasobów.

7. Otwarte zasoby edukacyjne a zmiana kultury pracy nauczyciela

Otwarte zasoby edukacyjne to nie tylko kwestia narzędzi czy dostępu do materiałów. W dłuższej perspektywie ich znaczenie polega na czymś głębszym – zmianie sposobu myślenia o pracy nauczyciela i o samej edukacji.

W tradycyjnym modelu nauczyciel funkcjonuje często jako indywidualny twórca: przygotowuje materiały, prowadzi zajęcia, rzadko dzieląc się efektami swojej pracy szerzej. Otwarte zasoby wprowadzają alternatywę – model bardziej sieciowy, w którym wiedza i zasoby są współtworzone, rozwijane i modyfikowane przez wiele osób. Zmienia się wówczas rola nauczyciela: z autora wszystkich treści na kuratora i projektanta procesu uczenia się. Kluczową kompetencją staje się nie tylko „tworzenie”, ale także wybór, adaptacja i łączenie zasobów w spójną całość dydaktyczną.

“

Kluczową kompetencją staje się nie tylko „tworzenie”, ale także wybór, adaptacja i łączenie zasobów w spójną całość dydaktyczną.

Otwarte zasoby wspierają też podejścia pedagogiczne oparte na aktywności ucznia. Narzędzia takie jak Wikipedia pozwalają przejść od biernego odbioru treści do ich współtworzenia – uczniowie nie tylko uczą się z materiałów, ale mogą je rozwijać, uzupełniać i krytycznie analizować. Wikimedia Polska od lat realizuje programy edukacyjne wspierające właśnie taki model pracy – więcej informacji można znaleźć na stronie Wikimedia Polska.

Wreszcie, otwartość sprzyja budowaniu społeczności praktyków. Nauczyciele, którzy dzielą się materiałami, zaczynają funkcjonować w relacji wymiany – korzystają z pracy innych i jednocześnie wnoszą własny wkład. To z kolei może prowadzić do podnoszenia jakości zasobów i większej spójności praktyk edukacyjnych.

Zmiana ta nie dzieje się automatycznie – wymaga czasu, wsparcia i doświadczenia. Jednak nawet pojedyncze decyzje nauczyciela o sięgnięciu po otwarte zasoby mogą być początkiem tej zmiany w praktyce.

8. Podsumowanie: dlaczego warto sięgnąć po otwarte zasoby edukacyjne?

Otwarte zasoby edukacyjne nie rozwiązują wszystkich wyzwań pracy nauczyciela, ale w wielu obszarach oferują bardzo konkretne wsparcie. Pozwalają oszczędzać czas, zwiększają elastyczność pracy z materiałami i otwierają możliwość korzystania z doświadczeń innych nauczycieli oraz instytucji.

Ich największą wartością jest jednak to, że dają wybór. Zamiast ograniczać się do jednego podręcznika czy zestawu materiałów, nauczyciel może świadomie budować własny warsztat – dopasowany do uczniów, kontekstu i celów dydaktycznych. Może też stopniowo przechodzić od korzystania z gotowych zasobów do ich adaptowania, a nawet współtworzenia.

Warto przy tym pamiętać, że nie chodzi o zmianę wszystkiego naraz. Praca z otwartymi zasobami najczęściej zaczyna się od małych kroków: znalezienia jednego materiału, który można wykorzystać inaczej niż dotychczas.

Jeśli więc pojawia się pytanie „czy warto?”, odpowiedź brzmi: warto spróbować – najlepiej od najbliższej lekcji. To właśnie w codziennej praktyce najłatwiej zobaczyć, że otwartość w edukacji nie jest abstrakcyjną ideą, ale narzędziem, które realnie wspiera pracę nauczyciela. Więcej materiałów edukacyjnych i informacji o projektach Wikimedia Polska znajdziesz na wikimedia.pl.

Pierwsze 3 kroki z otwartymi zasobami dla nauczyciela

Jeśli chcesz zacząć, nie potrzebujesz zmieniać całego swojego warsztatu. Wystarczą trzy konkretne działania.

Znajdź jeden materiał do najbliższej lekcji

Nie szukaj „idealnych zasobów” – wybierz jeden element: tekst (np. z Wikipedii), ilustrację (np. z Wikimedia Commons) albo ćwiczenie (np. z Zintegrowanej Platformy Edukacyjnej). Ma to być coś, co realnie wykorzystasz jutro.

Sprawdź, czy możesz go legalnie użyć i zmienić

Zwróć uwagę na licencję: czy możesz wykorzystać materiał na lekcji? Czy możesz go zmodyfikować? Jeśli widzisz oznaczenia Creative Commons, masz jasną informację, co jest dozwolone. Wyrób nawyk sprawdzania licencji – to kwestia dosłownie kilku sekund.

Dostosuj materiał do swojej klasy

Zamiast używać materiału „jak jest” – skróć tekst, uprość język, dodaj pytania lub kontekst. Potraktuj zasób jako bazę, nie gotowy produkt.

To wszystko. Jeden materiał, jedna decyzja, jedna modyfikacja – i już pracujesz z otwartymi zasobami edukacyjnymi.

Agnieszka Nowicka-Szopa

Redakcja tekstu i opracowanie graficzne

Tekst powstał we współpracy redakcyjnej. Autorka odpowiada za redakcję merytoryczną oraz opracowanie graficzne artykułu.

Artykuł Otwarte zasoby edukacyjne w praktyce szkolnej pochodzi z serwisu Wikimedia Polska.

Wikimedia Polska

Wikidane: projekt siostrzany w cieniu Wikipedii

Młodsza siostra Wikipedii

Jak działają Wikidane?

Korzystamy z Wikidanych częściej, niż nam się wydaje

Czy Wikidane są bardzo skomplikowane?

Po co udostępniać dane w Wikidanych?

Projekt, którego znaczenie stale rośnie

Ankiety ewaluacyjne po wydarzeniach – czego uczy nas feedback uczestników?

Po co w ogóle wystawiać się na ocenę?

Czy jesteśmy zgodni?

Co robimy z informacją zwrotną?

Jak wybieramy miejsce konferencji?

Ankiety będą się zmieniać

Jak budujemy partnerstwa z markami

Najpierw trzeba wiedzieć, co już się wydarzyło

Kampania 1,5% jako lekcja współpracy na bieżąco

Partnerstwa najlepiej buduje się wokół konkretnych projektów

Krótka wiadomość, konkretny kontekst

Od nagród do dłuższej relacji

Nie ma jednego wzoru na każdą relację

Partnerstwo to proces, nie jednorazowa prośba

To, że jest za darmo, nie oznacza, że nic nie kosztuje.

Nowe władze Wikimedia Polska wybrane na kadencję 2026–2028

Zarząd

Komisja Rewizyjna

Sąd Koleżeński

Absolutorium za rok 2025

Wikipedia a sprawa bezpieczeństwa

Skala działań – zakres tematyczny i liczba edytorów

Wikipedia i bezpieczeństwo informacyjne – wartość symbolu

Niezależność od mechanizmów rynkowych

Doświadczenie w walce z dezinformacją

Wikipedia daje bezpieczeństwo temu, co kruche – pamięci i tożsamości

Suwerenność informacyjna

Wspólnota i więź

1Lib1Ref – dlaczego jeden przypis w Wikipedii ma dziś ogromne znaczenie?

Wikipedia potrzebuje źródeł

W czasach niepewności potrzebujemy miejsc opartych na faktach

Wiosenna edycja #1Lib1Ref 2026

Dołącz do wiosennej edycji #1Lib1Ref

Biblioteki jako strażniczki jakości informacji

Zdjęcia z poprzednich edycji akcji

Jeden przypis może znaczyć więcej, niż myślisz

Jak asystencko wspierać rozproszony zespół

Najważniejsze zadania asystentki w zespole rozproszonym

Komunikacja, która spaja zespół

Planowanie pracy w zespole rozproszonym

Porządek w dokumentach, porządek w pracy

Ludzki wymiar pracy zdalnej

Dlaczego warto działać, zanim pojawi się problem

Narzędzia, które pomagają – a nie przeszkadzają

Dlaczego elastyczność to podstawa

Asystentka jako filar organizacji

Kobiety (z)za kamery – edyton Wikipedii w FINA

Kobiety w cieniu napisów końcowych

Wykład, szkolenie i wspólne edytowanie

Bilans edytonu: czternaście haseł i jedno nowe nazwisko

Twórczynie, o których przywróciliśmy pamięć

Halina Prugar-Ketling

Maria Kwiatkowska

Renata Pajchel

Jadwiga Zajíček

Wiesława Dembińska

Maria Zbąska

Jadwiga Kudrzycka

Alina Maliszewska

Zofia Dwornik

Krystyna Komosińska

Renata Własow

Elżbieta Zawistowska

Helena Amiradżibi-Stawińska

Dlaczego to ważne?

Partnerstwa GLAM-Wiki i wspieranie Wikipedii

Czym jest GLAM-Wiki?

Wesprzyj Wikimedia Polska

Dziękujemy!

Dlaczego warto dołączyć do społeczności Wikipedii

Formowanie się społeczności

Społeczność w świecie online