Onimusha: Way of the Sword - Recenzja

Capcom niezmiennie kontynuuje swoją doskonałą passę wydawniczą. Po blisko dziesięciu latach rynkowej nieobecności kultowa marka powraca w formie pełnoprawnego rebootu. Onimusha: Way of the Sword to gra, która z jednej strony opiera się na sprawdzonych, bezpiecznych fundamentach, ale z drugiej – daje od siebie znacznie więcej, niż można by oczekiwać od standardowego wznowienia serii.

Twórcy postanowili zrezygnować ze ślepego podążania za modą na ogromne, rozwleczone otwarte światy, stawiając na kameralną, skondensowaną i niesamowicie intensywną opowieść, która wciąga jak bagno już od pierwszych minut rozgrywki.

Folklor, demony i bohaterowie z krwi i kości

Świetne zakorzenienie fabuły w historii i folklorze Japonii to bez wątpienia jeden z najmocniejszych punktów nowej Onimushy. Gra przedstawia nam losy Miyamoto Musashiego oraz jego rywala Sasakiego Ganryu. Co niezwykle istotne, nie są to postacie historyczne przeniesione w stosunku jeden do jednego – gra wykreowała własne, unikalne i dopasowane do konwencji dark fantasy wizje tych słynnych wojowników. Obaj szermierze ulegają mocom potworów zwanych Genma już na początku historii, by po chwili zostać wskrzeszonymi w mrokach piekieł przez enigmatycznego starca. Musashi powraca z zaświatów wyposażony w Rękawicę Oni, artefakt potrafiący pożerać dusze przeciwników, a w której zakotwiczony został potężny duch wojowniczki – Shizuki.

Historia zyskuje potężnie na tym, że skupia się na małej, bardzo zwartej grupie postaci. Zarówno główny protagonista, antagonista, jak i postacie poboczne (między innymi strażnik Bramy Oni Takamura oraz jego bystra asystentka Okuni - która przy okazji jest postacią znaną z kreacji tańca znanego jako Kabukimono) otrzymali własną historię i rozbudowane motywacje.

Audiowizualna uczta w sercu zniszczonego Kioto

Wizualnie Way of the Sword udowadnia, że artystyczny kierunek jest ważniejszy od suchej liczby wielokątów na ekranie. To prawdziwa audiowizualna uczta – świat momentami autentycznie zachwyca, a otoczenie potrafi niemal samodzielnie dźwigać ciężar opowiadanej historii. Doskonałym przykładem są świetne projekty lokacji. Kioto, służące graczowi za główną bazę wypadową, jest zniszczone i zainfekowane złem, a jednak przyciąga swoim ponurym pięknem.

Z czasem odwiedzamy również starożytne lasy, zamglone szczyty gór, monumentalne świątynie czy kunsztowny pałac cesarski. Gra zbudowana jest na modelu tak zwanej „piasty i szprych”, co sprawia, że obszary są zamknięte, ale wielopoziomowe i wzajemnie ze sobą połączone, zachęcając do drobiazgowej eksploracji w poszukiwaniu materiałów rzemieślniczych i ołtarzy.

Ogromne uznanie należy się deweloperom za poziom animacji twarzy. Oblicze Musashiego oparto bezpośrednio na wizerunku legendarnego Toshiro Mifune (gwiazdy filmów Akiry Kurosawy). Capcom z niesamowitym pietyzmem przeniósł na wirtualny ekran jego kultową mimikę i manieryzmy, włącznie z drobnymi nawykami, takimi jak drapanie się w tył głowy w momentach zakłopotania. Dopełnieniem tego majstersztyku jest fenomenalny japoński dubbing. Głosy Yoshimasy Hosoyi (Musashi) czy Ayi Endō (Shizuka) to absolutna klasa światowa, budująca klimat japońskiego kina samurajskiego. Granie z angielskimi głosami (gdzie połowa obsady brzmi jak wyciągnięta z londyńskiego pubu) to w tym przypadku gigantyczny błąd, który odbiera grze sporą część jej unikalnej duszy.

Taniec na krawędzi miecza

Mechanika starć to element, dla którego tysiące graczy zarwą noce. Onimusha oferuje wymagający, ale bardzo prosty w swoich podstawowych założeniach system walki, który niesamowicie wynagradza gracza za podejmowane ryzyko. Musashi nie posiada klasycznego paska wytrzymałości podczas zadawania ciosów, dzięki czemu zawsze pozostaje w bezlitosnej, pełnej ofensywie. Prawdziwa gra psychologiczna toczy się jednak po stronie defensywnej, w żonglowaniu blokami, szybkimi unikami oraz perfekcyjnymi parowaniami.

Absolutnym „Świętym Graalem” i trzonem satysfakcji jest mechanika zwana Issen. To precyzyjny, potężny kontratak, który odpalamy, naciskając przycisk ataku w ułamku sekundy przed tym, jak cios wroga trafi w naszą postać. Jeśli wyczucie czasu będzie bezbłędne, bohater natychmiast unika uderzenia, tnąc oponenta krytycznie i obdzierając go ze staminy. Skuteczne odpalenie Issen pozwala błyskawicznie kończyć potyczki i pożerać za pomocą rękawicy dusze pokonanych (żółte leczą, czerwone służą do ulepszeń, a niebieskie zasilają zdolności specjalne). Błąd przy tej technice kończy się jednak potężnymi obrażeniami. Gra rzuca wyzwanie, zachęcając – i to bardzo skutecznie – by podobnie jak główny bohater, dążyć do perfekcji na polu bitwy, gdzie każde dziesięć sekund spędzone na walce to test opanowania.

Pęknięcia na klindze i powtarzalność

Niestety, tak ostre i piękne ostrze z czasem zaczyna się odrobinę tępić. Tytuł miewa odczuwalne problemy w drugiej połowie kampanii. O ile zadania fabularne i kapitalne wątki poboczne od ducha pisarki Murasaki (odkrywanie japońskich przypowieści i baśni o lwich psach) trzymają wysoki poziom, o tyle pętla rozgrywki z czasem staje się straszliwie powtarzalna. Zlecenia opcjonalne po kilkunastu godzinach tracą na unikalności, zmuszając do biegania po znanych już obszarach.

Największą wadą konstrukcyjną jest bezlitosny recykling mini-bossów. Potężni początkowo wrogowie, jak opancerzony Byakue, w późniejszych etapach wracają między walkami z ważniejszymi przeciwnikami jako irytujący, sztuczni spowalniacze postępu. Zamiast budować napięcie, wzbudzają jedynie westchnienie znużenia. Czar potyczek bywa również odrobinę psuty przez sferę techniczną – kamera potrafi się nieznacznie gubić podczas starć, szczególnie jeśli wykonujemy błyskawiczne uniki i kontry na ciasnych, ograniczonych korytarzach, blokując nam widoczność w kluczowych ułamkach sekund.